บทที่ 7 ไม่ทิ้งความฝัน
ม่านฟ้ามองลูกสาวด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะโพล่งเอาคำพูดที่ได้ยินจากปากชาวบ้านออกมาด้วยความอัดอั้น
“เที่ยวตะลอน ๆ ไปกับคนนู้นทีคนนี้ที คิดบ้างไหมว่าชาวบ้านเขาพูดว่ายังไง!”
โยษิตาชะงักไปเล็กน้อย ม่านฟ้ารู้ดีว่าลูกสาวกำลังพยายามหาเงินมาใช้หนี้และจุนเจือครอบครัว แต่การที่หญิงสาวออกไปพบปะผู้ชายหลายคน ทำให้คนในละแวกบ้านเริ่มเอาไปพูดต่อกันอย่างสนุกปาก บ้างก็สงสัยว่าลูกสาวของเธอทำงานอะไรกันแน่ บ้างก็พูดไปไกลจนภาพลักษณ์ของโยษิตาเสียหาย
“แม่! โยเพิ่งรับงานทานข้าวเองนะคะ ครั้งนี้เป็นครั้งที่สาม แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ลูกค้ามาส่งโยถึงหน้าบ้าน”
“แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ! แกมีทางเลือกตั้งมากมาย ทำไมต้องทำงานแบบนี้ด้วย!”
“แล้วโยมีทางเลือกอะไรอีกล่ะคะแม่...”
หญิงสาวถามกลับเสียงแผ่ว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“ก็แม่บอกให้โยกลับไปทำงานบริษัท รับเงินเดือนสูง ๆ จะได้มีเงินมาช่วยกันใช้หนี้”
“โยไม่ทิ้งร้าน ไม่ทิ้งความฝันของโยหรอกนะคะ”
ร้านรับส่งพัสดุแห่งนี้เป็นความฝันเล็ก ๆ ของโยษิตาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอขายของออนไลน์และต้องใช้บริการร้านรับส่งพัสดุอยู่เป็นประจำ จึงเกิดความคิดอยากมีร้านเป็นของตัวเองสักวันหนึ่ง
และในที่สุดความฝันนั้นก็กลายเป็นความจริง แม้รายได้จะไม่ได้มากมายเหมือนการทำงานบริษัท แต่เธอก็มีความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก
“ส่งของกำไรชิ้นละกี่บาทกันเชียว วันหนึ่งแกจะได้สักเท่าไร ถ้าไปทำงานมันไม่ดีกว่าตรงไหน ราศีก็ดีกว่าเป็นแม่ค้าเสียอีก!”
“แต่โยไม่ชอบไงคะแม่”
โยษิตาเริ่มมีน้ำเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย เธอพยายามอดทนอดกลั้นมาตลอด แต่เมื่อถูกบ่นซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้ก็ชักจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
“แล้วอีกอย่างนะคะ คนอื่นจะคิดยังไง จะพูดยังไงก็ช่างเขาสิคะ ในเมื่อโยแค่ไปทานข้าว โยไม่ได้ ...” หญิงสาวหยุดคำพูดเอาไว้ ก่อนจะถอนหายใจยาว “โยไม่สนใจคนอื่นหรอกค่ะ งานที่โยทำอยู่ นอกจากจะมีรายได้ดีแล้ว โยก็สบายใจด้วย ใครจะมองโยยังไงก็ช่างเขา”
“แล้วแกไม่แคร์แม่เลยหรือไง!”
“โยบอกให้แม่รู้ทุกอย่างว่าโยกำลังทำอะไร โยเป็นคนช่วยแม่หาเงิน ไม่ใช่คนอื่น แล้วแม่จะแคร์คนอื่นทำไมคะ”
“โย!”
“พอเถอะแม่ ไม่ว่าจะร้านหรืองานที่โยทำอยู่ทุกงาน โยไม่เลิกทำหรอกค่ะ โยทำแล้วมีความสุข ทำแล้วได้เงิน โยจะทำต่อไป”
พูดจบหญิงสาวก็เดินเลี่ยงไปทางหลังร้าน ก่อนจะขึ้นบันไดไปยังชั้นสองซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอกับมารดา
ม่านฟ้าได้แต่มองตามหลังลูกสาวด้วยความขัดใจ แต่ก็ไม่ได้เดินตามขึ้นไป เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดอะไรไปตอนนี้ โยษิตาก็คงไม่ฟังแล้ว
เข็มนาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มเก้านาที
โยษิตานั่งอยู่บนเตียง โทรศัพท์แนบหูขณะรับฟังปัญหาของลูกค้ารายหนึ่งที่โทรเข้ามาระบายความในใจให้เธอฟัง หญิงสาวตั้งใจรับฟังอย่างดี บางครั้งก็เอ่ยถามเพื่อให้คู่สนทนาได้เล่าต่อ บางครั้งก็พูดปลอบใจเมื่ออีกฝ่ายรู้สึกแย่
หลังจากพูดคุยกันจนอีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น โยษิตาก็กล่าวลาแล้ววางสาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฯ ธนาคารเพื่อตรวจสอบยอดเงินคงเหลือในบัญชี
เมื่อเห็นตัวเลขที่เพิ่มขึ้นจากวันก่อน หญิงสาวก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็เริ่มมีเงินเก็บมากขึ้นทีละนิด แม้จะยังห่างไกลจากยอดหนี้ที่ต้องชำระอีกมากก็ตาม
ขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
โยษิตากดเข้าไปดู ก่อนจะพบข้อความจากลูกค้าที่เพิ่งรับประทานอาหารด้วยกันเมื่อเย็น
ดนัย : วันนี้ผมสนุกมากเลยนะครับ
โยษิตา : ดีจังเลยค่ะที่คุณดนัยสนุก ถ้าไปกับโยแล้วน่าเบื่อ โยจะรู้สึกยังไงล่ะเนี่ย
ดนัย : ไม่เบื่อเลยครับ ผมยิ้มได้เปลืองมาก เหมือนใช้โควต้าการยิ้มไปแล้วทั้งปี
โยษิตา : ขนาดนั้นเลยเหรอคะ
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาหลุดหัวเราะเบา ๆ ขณะอ่านข้อความตอบกลับ เขาไม่คิดเหมือนกันว่าการออกไปกินข้าวกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานจะทำให้ตัวเองมีความสุขได้มากขนาดนี้
เขาสามารถพูดในสิ่งที่อยากพูด หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ และไม่ต้องคอยระวังว่าตัวเองจะทำอะไรไม่ถูกใจใคร
ดนัยเหลือบมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนสังเกตว่าโยษิตาตอบข้อความกลับมาอย่างรวดเร็วแทบจะทันทีที่เขาส่งไป ชายหนุ่มจึงลองถามออกไป
ดนัย : ตอนนี้ว่างอยู่ใช่ไหมครับ
โยษิตา : ว่างค่ะ
ดนัย : งั้นผมขอสักสิบห้านาทีได้ไหมครับ แต่คุณโยคิดราคาเต็มได้เลย
หญิงสาวอ่านแล้วอมยิ้ม เธอพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงอยากหาเพื่อนคุยก่อนนอนเหมือนเมื่อคืนก่อน จึงไม่ได้คิดจะปฏิเสธอะไร
โยษิตา : คุยได้ค่ะ รอบนี้โยไม่คิดเงินหรอกค่ะ เป็นของแถมสำหรับคุณดนัยเลยค่ะ
ไม่นานนัก หน้าจอโทรศัพท์ของโยษิตาก็ปรากฏสายเรียกเข้า หญิงสาวกดรับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกโทรศัพท์แนบหูแล้วทักทายปลายสายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันตั้งแต่เรื่องอาหารมื้อเย็น ไปจนถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน โยษิตาเล่าเรื่องสนุก ๆ ที่พบเจอในร้านให้ฟัง ส่วนดนัยก็คอยโต้ตอบและหัวเราะเป็นระยะ
แม้จะอยู่กันคนละสถานที่ แต่เสียงหัวเราะที่ดังผ่านโทรศัพท์กลับทำให้ค่ำคืนอันเงียบเหงาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุขอย่างประหลาด
สำหรับโยษิตา นี่อาจเป็นเพียงการพูดคุยกับลูกค้าคนหนึ่ง ทว่าดนัยกลับเริ่มรู้สึกว่าเวลาสิบห้านาทีที่ขอเอาไว้ช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน
