บทที่ 8 ยกเลิกนัด

เช้าวันรุ่งขึ้น ดนัยตื่นนอนตามเวลาปกติ เขาใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นาน ก่อนลงมาร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับมารดาเหมือนเช่นทุกวัน

ทว่าการรับประทานอาหารร่วมกับเอมอรไม่เคยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้เลยสักครั้ง เพราะไม่รู้ว่าวันนี้อีกฝ่ายจะหยิบยกเรื่องอะไรมาพูด และสุดท้ายก็มักจะวนกลับไปที่เรื่องเดิมเสมอ

“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า”

เอมอรวางถ้วยกาแฟลงบนจานรองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้ามองลูกชาย

            “ไม่ว่างครับ”

ดนัยตอบสั้น ๆ พลางยกกาแฟดำขึ้นจิบ เขาไม่ได้สนใจจะถามต่อ เพราะพอจะเดาได้ว่ามารดาต้องการอะไร

“ยกเลิกนัดของลูกได้หรือเปล่า”

“ทำไมครับ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

“เย็นนี้แม่จ้างเชฟจากโรงแรมห้าดาวมาทำอาหาร แล้วแม่ก็เชิญหนูดาวมาร่วมทานข้าวด้วย”

“แต่แม่ครับ...”

“แม่รู้มาว่านัดของแกไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานหรือบริษัท”

“แม่ครับ!” 

ดนัยวางถ้วยกาแฟลง สีหน้าเริ่มไม่พอใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมมารดาถึงต้องคอยก้าวก่ายเวลาส่วนตัวของเขาอยู่ตลอด

“ยกเลิกนัดของลูกซะ แล้วกลับมาทานข้าวกับแม่และหนูดาวนะ”

เอมอรเหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนเลื่อนสายตาไปทางอื่นราวกับเรื่องที่พูดออกไปนั้นเป็นสิ่งที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจ เขาไม่อยากทะเลาะกับมารดาในตอนเช้า จึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ ก่อนลุกออกจากห้องรับประทานอาหารไปโดยไม่รอให้เอมอรพูดซ้ำ

ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ เขาก็ไม่เคยรู้สึกสบายใจเลยสักครั้ง

ขณะเดียวกัน ที่ร้านรับส่งพัสดุของโยษิตา...

หญิงสาวเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยการรดน้ำต้นไม้หน้าร้านอย่างอารมณ์ดี เธอฮัมเพลงเบา ๆ ไปด้วย พลางส่งยิ้มทักทายผู้คนในละแวกนั้นที่เดินผ่านไปมาอย่างเป็นกันเอง

ไม่นานนัก ลูกค้าประจำคนหนึ่งก็เดินหอบถุงใบใหญ่ที่บรรจุกล่องพัสดุมาหลายสิบกล่อง

“วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะ”

“วันนี้พี่มีธุระน่ะสิ เลยรีบเอาของมาส่งก่อน โชคดีนะที่ร้านหนูโยเปิดเช้า”

“เชิญข้างในก่อนค่ะ เดี๋ยวโยช่วย”

โยษิตายิ้มกว้าง ก่อนเข้าไปช่วยลูกค้าหอบถุงพัสดุเข้ามาด้านใน จากนั้นจึงนั่งประจำที่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ เริ่มคีย์ข้อมูลพัสดุทีละกล่องอย่างคล่องแคล่ว

เธอพูดคุยกับลูกค้าไปด้วย ทำงานไปด้วย บรรยากาศภายในร้านเป็นไปอย่างคึกคักตั้งแต่ช่วงเช้า

กระทั่งโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์สั่นขึ้น หน้าจอปรากฏข้อความจากดนัย ลูกค้าหนุ่มที่ใช้บริการเพื่อนคุยและเพื่อนทานข้าวกับเธออยู่บ่อยครั้ง

หญิงสาวปรายตามองเพียงครู่เดียว ก่อนหันกลับไปทำงานต่อ

เอาไว้งานหน้าร้านว่างเมื่อไรค่อยตอบก็แล้วกัน

แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะมีทั้งลูกค้าขาจรและลูกค้าประจำแวะเวียนเข้ามาใช้บริการอย่างไม่ขาดสาย โยษิตาต้องคอยต้อนรับ รับพัสดุ ชั่งน้ำหนัก และคีย์ข้อมูลให้ลูกค้าทุกคน จนแทบไม่มีเวลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่าย หญิงสาวจึงได้มีโอกาสเอนหลังพักหายใจอยู่หน้าเคาน์เตอร์

“วันนี้ลูกค้าเยอะจริง ๆ”

เธอยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อเห็นยอดพัสดุที่รับเข้าวันนี้เกือบหนึ่งร้อยกล่อง แม้จะเหนื่อยจนแทบไม่ได้หยุดพัก แต่ก็อดดีใจไม่ได้ เพราะนั่นหมายถึงรายได้ของร้านที่เพิ่มขึ้นด้วย

“อ้อ! คุณดนัยทักมานี่นา”

โยษิตาเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงรีบหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูข้อความ ทว่ายังไม่ทันได้พิมพ์ตอบ สายเรียกเข้าจากชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้นเสียก่อน

เธอกดรับสายทันที

(“คุณโย”)

“ขอโทษค่ะคุณดนัย วันนี้ที่ร้านโยยุ่งมากเลยค่ะ”

(“ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ว่างหรือเปล่าครับ”)

“ตอนนี้ว่างอยู่ค่ะ”

(“ถ้าเราทานข้าวกันตอนนี้ คุณโยจะสะดวกหรือเปล่าครับ”)

“คงไม่ได้ค่ะคุณดนัย โยยังเปิดร้านอยู่เลย ไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ” 

เธอรับปฏิเสธเสียงอ่อน เธอต้องรอรถเข้ามารับพัสดุอีกหลายคัน และรถเหล่านั้นมักจะมาในช่วงบ่าย หรือบางทีก็เย็น ซึ่งคาดเดาเวลาไม่ได้เลย

ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

(“คือผม ... เย็นนี้คงต้องยกเลิกนัดคุณโยก่อนนะครับ แต่ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะจ่ายค่าจองคิวให้เต็มจำนวน”)

“เอ่อ ...”

โยษิตาชะงักไปนิดหนึ่ง เธอเข้าใจดีว่าการยกเลิกนัดกะทันหันอาจทำให้เธอเสียโอกาสรับงานจากลูกค้าคนอื่น และตามข้อตกลงแล้วดนัยก็มีสิทธิ์ยกเลิกได้ แต่ต้องชำระค่าบริการตามที่ตกลงกันไว้

ถึงอย่างนั้น พอเป็นเขา เธอกลับรู้สึกลังเลที่จะรับเงินขึ้นมาเสียอย่างนั้น

(“ขอโทษด้วยนะครับ ตอนแรกผมว่าจะไปหาคุณที่ร้าน แล้วชวนทานข้าวละแวกนั้น แต่ก็เกรงใจ”)

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณดนัย”

(“ไว้ผมขอนัดใหม่นะครับ”)

“ได้ค่ะ”

หญิงสาวตอบรับด้วยรอยยิ้ม แม้ปลายสายจะมองไม่เห็นก็ตาม ก่อนที่ทั้งคู่จะกล่าวลากันและวางสายไป

โยษิตาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วหันกลับไปมองกล่องพัสดุที่ยังรอจัดการอยู่ เธอไม่ได้คิดอะไรมากกับการยกเลิกนัดในครั้งนี้ เพียงแต่รู้สึกเสียดายนิดหน่อย เพราะเดิมทีเธอก็ตั้งใจว่าจะได้เจอเขาอีกครั้งในเย็นวันนี้

ดนัยถอนหายใจขณะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เขาไม่อยากยกเลิกนัดกับโยษิตาเลยสักนิด แต่เมื่อเป็นคำสั่งของมารดา เขาก็รู้ดีว่าหากปฏิเสธคงมีเรื่องให้ต้องถกเถียงกันอีกยาว

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าค่ำนี้ต้องกลับไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับอิงดาว ผู้หญิงที่มารดาพยายามผลักดันให้มาเป็นคู่ครองของเขา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป