บทที่ 9 น้องสาวที่น่ารัก

ดวงตาคู่คมทอดมองไปยังบ้านหลังใหญ่ที่เขาอาศัยและเติบโตมาตั้งแต่วัยเยาว์ บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เขาเคยใช้ร่วมกับอิงดาว

ดนัยเหลือบมองไปยังศาลาในสวนหน้าบ้าน ก่อนจะนึกถึงภาพในอดีตขึ้นมาได้ ที่ตรงนั้นเขากับอิงดาวเคยนั่งเล่นขายข้าวแกงด้วยกัน เธอรับบทเป็นแม่ค้า ส่วนเขาเป็นลูกค้า วัตถุดิบที่นำมาใช้ก็มีเพียงดิน ใบไม้ และจินตนาการของเด็กสองคนเท่านั้น

เขากับอิงดาวรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกัน จึงมีโอกาสพบปะและเล่นด้วยกันอยู่เสมอ สำหรับเขาแล้วอิงดาวเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เป็นน้องสาวที่น่ารักและคุ้นเคยกันมาตลอด

และไม่ว่าจะผ่านไปอีกกี่ปี ความรู้สึกของเขาก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

ไม่มีทางที่เขาจะมองเธอเป็นอย่างอื่นได้

“เฮ้อ!”

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะก้าวเข้าไปในบ้านด้วยสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก

“ดนัยลูก!”

เอมอรส่งเสียงเรียกทันทีที่เห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้าน ก่อนจะกวักมือเรียกให้เขาเข้าไปหาในห้องรับแขก

ดนัยไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะเมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็พบว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่ด้วย

“สวัสดีค่ะพี่ดนัย”

อิงดาวยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม หลังจากย้ายไปเรียนต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เธอก็แทบไม่ได้กลับมาพบเขาอีกเลย นับรวมแล้วก็เกือบสิบปีที่ไม่ได้เจอหน้ากัน

วันนี้เมื่อได้เห็นเขาอีกครั้ง หัวใจของหญิงสาวก็เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ดนัยยังคงหล่อเหลาและดูดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าดวงตาที่ใช้มองเธอกลับเรียบเฉยจนแทบไม่มีความรู้สึกใด ๆ

“สวัสดีครับ น้องดาว”

“รออาหารสักเดี๋ยวนะลูก ระหว่างนี้ก็นั่งคุยกันไปก่อน”

เอมอรยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะลุกออกจากห้องรับแขกไปอย่างมีจุดประสงค์ เธอตั้งใจปล่อยให้คนทั้งสองได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง เผื่อจะมีโอกาสสานสัมพันธ์กันมากขึ้น

“พี่ดนัยเป็นยังไงบ้างคะ”

“ก็สบายดีครับ แล้วน้องดาวล่ะ”

“ดาวก็สบายดีค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยชมอย่างเป็นกันเอง  “ไม่เจอกันตั้งนาน พี่ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ”

ดนัยหัวเราะเบา ๆ

“ขอบคุณครับ น้องดาวก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย”

ทั้งสองหัวเราะให้กันตามมารยาท บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น แม้อิงดาวจะรู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบเขาอีกครั้ง แต่สำหรับดนัยแล้ว ทุกอย่างก็เป็นเพียงการพูดคุยกับน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมานานเท่านั้น

ไม่นานนัก ทุกคนก็ย้ายมานั่งพร้อมหน้ากันที่ห้องรับประทานอาหาร บนโต๊ะถูกจัดวางด้วยอาหารไทยฟิวชั่นอย่างประณีต ทั้งต้มยำกุ้งเนื้อเข้มข้นที่เสิร์ฟมาในถ้วยใบเล็ก ปลากะพงย่างซอสสมุนไพร แกงมัสมั่นเนื้อนุ่ม และของหวานที่จัดตกแต่งอย่างสวยงาม ทุกจานล้วนผ่านฝีมือเชฟจากโรงแรมหรูที่เอมอรตั้งใจเชิญมาเป็นพิเศษ

“ปีนี้หนูดาวอายุเท่าไรแล้วนะลูก” เอมอรเปิดบทสนทนาขึ้นระหว่างรับประทานอาหาร

“ยี่สิบเก้าค่ะคุณป้า”

“ยี่สิบเก้าแล้ว แบบนี้ก็ต้องรีบแล้วเชียวล่ะ” 

ผู้สูงวัยหัวเราะเบา ๆ พลางปรายตามองลูกชายอย่างมีความหมาย

อิงดาวก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเขินอาย เธอรู้ดีว่าคุณป้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร เพราะตั้งแต่กลับมาประเทศไทย เอมอรก็แสดงท่าทีสนับสนุนให้เธอกับดนัยลงเอยกันอยู่เสมอ

ลึก ๆ แล้วหญิงสาวเองก็เคยแอบฝันถึงเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็ก ในเมื่อชายหนุ่มเป็นคนที่เธอชื่นชมและปลื้มใจมาโดยตลอด หากวันหนึ่งได้เป็นคู่ชีวิตของเขาก็คงเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย

ทว่าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ

ดนัยยังคงรับประทานอาหารตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ราวกับไม่เข้าใจความหมายที่มารดาพยายามสื่อ

“พรุ่งนี้หนูดาวว่างไหมล่ะลูก”

“ว่างค่ะ”

“งั้นพรุ่งนี้ก็ไปดูหนังกับพี่ดนัยสิ ป้าเห็นว่ามีหนังเข้าใหม่น่าดูหลายเรื่อง หนุ่มสาวอย่างพวกหนูน่าจะชอบกันนะ”

อิงดาวก้มหน้าลงอีกครั้ง ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว เธอแอบเหลือบมองชายหนุ่ม รอให้เขาเอ่ยปากชวนด้วยตัวเอง

แต่ดนัยกลับยังคงนิ่งเงียบ

“ดนัย!” 

เอมอรเรียกชื่อลูกชายเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย ทำให้เขาต้องเงยหน้าจากจานอาหาร

“ครับ”

“พรุ่งนี้ไปดูหนังกับหนูดาวนะ”

“เอ่อ ...”

ชายหนุ่มชะงักไป ตั้งใจจะปฏิเสธออกไปตามตรง แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุดันของมารดาที่กำลังจ้องเขม็งมา ก็รู้ทันทีว่าหากพูดปฏิเสธออกไปคงไม่จบง่าย ๆ

สุดท้ายดนัยจึงได้แต่จำใจตอบรับ

“ครับ” แม้จะตอบตกลงไปแล้ว แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย

สำหรับดนัยแล้ว คนที่เขาอยากพบมากที่สุดในตอนนี้กลับเป็นหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง โยษิตา ... ผู้หญิงที่ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นไปกว่าความอ่อนโยนและรอยยิ้มสดใส แต่ทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับเธอ เขากลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ความจริงชายหนุ่มตั้งใจไว้ว่าพรุ่งนี้จะชวนนัดเธอออกไปรับประทานอาหาร อยากใช้เวลาช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ร่วมกับเธอเหมือนที่เฝ้ารอและคิดถึงมาตลอดหลายวัน

ทว่าความตั้งใจนั้นกลับต้องพับเก็บไป เมื่อมารดาจัดการนัดหมายทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แถมยังมีอิงดาวนั่งอยู่ตรงหน้า ซึ่งเขาไม่อาจแสดงท่าทีปฏิเสธให้หญิงสาวต้องเสียหน้าได้

ดนัยก้มหน้ารับประทานอาหารต่อ แม้รสชาติอาหารจะดีเลิศเพียงใด แต่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาเลยสักนิด

ในใจได้แต่หวังว่าหลังจากวันพรุ่งนี้ผ่านไป เขาจะมีโอกาสได้พบโยษิตาอีกครั้งเสียที

บทก่อนหน้า
บทถัดไป