บทที่ 2 เมียเก็บพ่อเลี้ยงสิงหราช ตอนที่ 2
“ยัยชา...” เสียงนิ่งเรียบที่คุ้นหูทำให้ทั้งอธิปและพัดชาหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน อธิปที่กำลังกอดพัดชาอยู่นั้นผลักเธอออกอัตโนมัติด้วยใบหน้าซีดเผือดทำให้พัดชานั้นมึนงงไม่น้อย
กึก...กึก...กึก...
สองร่างช็อกอยู่กับที่หันมองไปยังลูกพีชที่กำลังก้าวเข้ามาช้า ๆ ด้วยใบหน้าช็อกสุดขีด ความสับสนมึนงงนั้นถาโถมเข้ามาราวกับคนน้ำท่วมปาก ใบหน้าสวยของพัดชานั้นซีดเผือดไม่ได้ปากเก่งเหมือนเมื่อสักครู่ เนื่องจากรู้นิสัยของเพื่อนรักดีว่าลูกพีชนั้นใจเด็ดแค่ไหน...
ไม่ต่างจากอธิปที่ยืนตัวแข็งทื่ออย่างคนทำตัวไม่ถูก เมื่อความลับที่เก็บสะสมมานานเกือบสี่ปีนั้นเปิดเผยออกมาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว เธอจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้แล้วเขาจะแก้ตัวยังไง...
“ฉันอ้วนมากใช่มั้ย...” ลูกพีชเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าอวบอิ่มนั้นเรียบตึง แต่ดวงตากับวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ
“พีชครับ...คือพี่ไม่ได้..เพียะ !” ฝ่ามืออวบนั้นฟาดไปยังใบหน้าของอธิปเต็มแรง จนชายหนุ่มที่ไม่คิดว่าลูกพีชจะตบเขานั้นเซไปด้านข้างจนเกือบล้ม แก้มสากขึ้นเป็นริ้วรอยฝ่ามืออย่างรวดเร็ว
“พี่อธิป เพียะ !” พัดชาที่จะถลาเข้ามาอธิปนั้นโดนฝ่ามือเรียวสวยของไลลาฟาดเข้าไปยังแก้มนวลเต็มแรง จนใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงมือและมีหยดเลือดซึมออกมาตามริมฝีปากบาง
“นี่ฉันเป็นเพื่อนแกนะไลลา !” พัดชาหันมาพูดกับไลลาด้วยน้ำตานองหน้าด้วยความน้อยใจ เมื่อโดนเพื่อนอีกคนที่คบกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมต้นนั้นตบเข้าเต็มแรง
“แกทำกับยัยพีชแบบนี้ แกยังจะมาบอกว่าเป็นเพื่อนฉันอีกเหรอ !” ไลลาตวาดพัดชาเสียงดังด้วยความโมโห เมื่อมันทำเรื่องระยำขนาดนี้แต่ยังกล้าที่จะบอกว่าเป็นเพื่อนเธออีก
“แต่ฉันสนิทกับแกมาก่อนยัยพีชนะเว้ย ทำไมแกเลือกที่จะเข้าข้างมัน ? ทำไมแกไม่เข้าข้างฉัน !” พัดชาเอ่ยตอบไลลาไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อเธอกำลังจะเสียเพื่อนรักเพียงคนเดียวเพราะยัยอ้วนลูกพีชคนเดียว !
“ต่อไปนี้แกกับฉันขาดกัน ยัยพีชกับแกก็เหมือนกัน !” ไลลาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พลางเอื้อมมือไปจับแขนของลูกพีชด้วยความเป็นห่วง จนพัดชานั้นถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจเมื่อไลลาเลือกเพื่อนที่มาทีหลังอย่างลูกพีชมากกว่าเธอ
“พี่อธิป ต่อไปนี้พี่กับพีชเลิกกัน” ลูกพีชพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ มืออวบก็ตบตีอธิปไปอีกสองสามครั้ง จนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยรอยแดงของฝ่ามือสวย
อธิปนั้นยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ไม่คิดว่าคนนุ่มนิ่มแบบลูกพีชจะกล้าบอกเลิกเขา
“เอาคีย์การ์ดคอนโคพีชคืนมา !” ลูกพีชตวาดเสียงกร้าว มือเรียวก็ยื่นไปตรงหน้าอธิปที่กำลังอยู่ในอาการมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกด้วยใบหน้าที่เริ่มบวมปูด
“แต่ว่าพี่รักพีชนะคะ” อธิปเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเว้าวอน มือหนาก็เอื้อมไปจับมืออวบมาหอมไปมาอย่างเอาใจ เพราะคอนโดนั้นลูกพีชเป็นคนจ่ายค่าเช่า แล้วเขาจะไปอยู่ไหน...
“เอาคืนมา !” เสียงที่เคยอ่อนโยนตอนนี้กับแข็งกร้าวด้วยความโมโห จนอธิปต้องควักเอาคีย์การ์ดในกระเป๋าสตางค์ส่งให้ด้วยใบหน้าเว้าวอน
“พี่ธิปมาอยู่กับชานะคะ” พัดชาที่เข้าไปประครองอธิปนั้นเอ่ยบอกกับอธิปด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ชั่งหัวยัยพีชมันสิ มาอยู่กับเธอก็ได้
“หึ สมกันดีนะ ผีเน่ากับโลงผุน่ะ” ลูกพีชแค่นเสียงหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางมองไปที่ทั้งคู่อย่างสมเพช ใจเธอก็แอบเสียดายไม่น้อยที่วันนี้เป็นวันทำงาน ไม่งั้นคงจะมีคนออกมาดูละครเน่าเฟะกันเต็ม
“แกโอเคไหมอ่ะพีช” ไลลาที่จับมือเพื่อนรักเดินกลับมายังห้องตัวเองที่อยู่ชั้นเก้านั้นเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่รู้สิไลลา มันโล่งน่ะแก” ลูกพีชเอ่ยบอกไลลาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เมื่อเธอนั้นไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิดว่าเขานอกใจเธอ เพราะอะไรหน่ะเหรอก็เพราะหัวใจเธอมีคนในดวงใจครอบครองไปแล้วทั้งดวงยังไงหล่ะ....
“ไม่เสียใจเลยเหรอแก” ไลลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ด้วยกลัวว่าเพื่อนจะจุกจนพูดไม่ออก แต่เมื่อดวงตากลมกวาดมองไปมาก็ไม่เห็นร่องรอยความเสียใจสักนิด จะเห็นก็เพียงรอยยิ้มจาง ๆ กับใบหน้าที่โล่งใจเท่านั้น
“จริง ๆ ฉันก็สังเกตมาสักพักแล้วว่าเขาเปลี่ยนไป”
“...”
“ปกติช่วงปีแรก ๆ เขาจะขอมีอะไรด้วยตลอดเลย แต่ช่วง 3 – 4 ปีมานี้ เขาบอกฉันว่า เขาจะรอฉันจนกว่าเราจะแต่งงานกันตามที่ฉันขอไว้น่ะ” ลูกพีชเอ่ยอธิบายกับเพื่อนเสียงอ่อนเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่เขาไม่ค่อยขอเธอเหมือนช่วงแรก ๆ นั้น เพราะเขาไปเติมเต็มกับคนอื่น
“ค่อยโล่งใจหน่อย ฉันนึกว่าแกเสียใจมากกว่านี้สะอีก” ไลลาถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเพื่อนรักอย่างลูกพีชนั้นไม่ได้เสียใจแบบที่เธอกังวล
“ขอบคุณมากนะไลลา แล้วแกเสียใจไหมที่ต้องเสียยัยชาไปเพราะฉัน” ลูกพีชเอ่ยถามไลลาด้วยน้ำเสียงสับสน เมื่อคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้ไลลาและพัดชานั้นแตกคอกัน
“ไม่เป็นไรหรอกแก ฉันก็รู้สึกแปลก ๆ กับมันมาสักพักแล้ว” ไลลาเอ่ยปลอบเพื่อนตัวอวบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เพราะเธอรู้มาตลอดว่าพัดชาพยายามเลียนแบบทั้งเธอและลูกพีช แถมยังเอาเธอไปพูดกับคนอื่นเสีย ๆ หาย ๆ แต่เธอก็มองข้ามมาตลอดเพราะลูกพีชนั้นขอไว้
“ไม่ต้องคิดมากนะ” ไลลาเอื้อมมือเรียวสวยยื่นมาลูบหัวของลูกพีชอย่างปลอบประโลม เพราะรู้นิสัยเพื่อนดีว่า ถึงแม้จะเป็นคนค่อนข้างเด็ดขาด แต่ลูกพีชนั้นก็เป็นคนค่อนข้างคิดมากอยู่พอสมควร
ลูกพีชมองไลลาอย่างขอบคุณ ใบหน้าอวบอิ่มนั้นเปื้อนยิ้มราวกับคนกำลังมีความสุข ไม่เหมือนคนที่พึ่งโดนแฟนนอกใจมาหมาด ๆ เลยสักนิด ทำให้ไลลานั้นเบาใจลงไปไม่น้อย เพราะอีกไม่กี่วันเธอก็ต้องไปยังเกาะไข่มุกของพี่ชายเพื่อไปสะสางงานที่ค้างไว้ เธอจะได้วางใจว่าเพื่อนจะสบายดี...
