บทที่ 3 เมียเก็บพ่อเลี้ยงสิงหราช ตอนที่ 3
“แล้วแกจะเอายังไงต่ออ่ะ” ไลลาถามเพื่อนด้วยใบหน้าสงสัยเพราะเห็นลูกพีชนั้นนั่งนิ่งราวกับจมอยู่ในภวังค์มาเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว
“ฉันว่าจะลาออกจากงานแล้วกลับไปทำงานกับยาย” ลูกพีชเอ่ยบอกเพื่อนสาวหลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิต
“แต่ต้องให้ยายไปถามพ่อเลี้ยงก่อนว่ามีตำแหน่งว่างมั้ย” ไลลาพูดพลางเอื้อมมืออวบสวยไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรไปหา ยายดา ยายของตนที่เป็นแม่บ้านเก่าแก่ในไร่นรสิงห์ของพ่อเลี้ยงสิงหราช
(“ฮัลโหลยัยหนู”) รอไม่นานปลายสายก็กดรับ น้ำเสียงสดชื่นแจ่มใสของยายดาที่กรอกมาตามสาย ทำให้ลูกพีชนั้นน้ำตาซึม เมื่อหลังจากที่เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยยายดาพยายามให้เธอกลับไปทำงานที่ไร่ แต่เธอก็ปฏิเสธเพราะอยากหนีหัวใจตัวเองที่หลงรักปักใจเขามาเนิ่นนาน
(“ยายจ๋า คิดถึงหนูมั้ย”) ลูกพีชเอ่ยออดอ้อนยายดาเสียงหวานเมื่อจำไม่ได้แล้วว่าเธอโทรหายายครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
(“คิดถึงสิลูก เมื่อไหร่จะกลับมาหายายหล่ะลูก”) ยายดาตอบกลับมาเสียงเครือ เมื่อนานนับสิบปีหลังจากที่ลูกพีชสอบชิงทุนไปเรียนต่อที่กรุงเทพได้ หลังจากนั้นหลานสาวคนโตก็ไม่ได้กลับมาหาตัวแกที่บ้าน มีเพียงวีดีโอคอลคุยกันบ้างเป็นครั้งคราวผ่านหลานสาวคนเล็กเท่านั้น
(“ยายจ๋าที่ไร่มีตำแหน่งว่างมั้ย ยายถามพ่อเลี้ยงให้พีชหน่อยสิ”) ลูกพีชเอ่ยบอกยายเสียงหวานทำให้ ปลายสายนั้นดีใจจนแทบจะลืมหายใจ เมื่อลูกพีชนั้นใจอ่อนที่จะกลับมาอยู่ที่ไร่สักที
(“เดี๋ยวยายไปถามพ่อเลี้ยงให้นะลูก”) ยายดาบอกหลานสาวด้วยความกระตือรือร้นก่อนจะตัดสายไปเพื่อจะรีบไปถามให้
(“ยายแกว่าไงบ้าง ไม่งั้นแกไปทำงานกับฉันก็ได้นะเว้ย”) เสียงหวานของไลลาเอ่ยบอกกับลูกพีชพลางชวนไปทำงานที่เกาะของพี่ชายเธอ ลูกพีชนิสัยดีและเก่งขนาดนี้ สัดส่วนก็อวบอัดพี่ชายเธออาจจะตาถึงหลงรักเพื่อนเธอก็ได้
(“เดี๋ยวยายจะไปถามพ่อเลี้ยงให้นะ”) ลูกพีชเอ่ยบอกด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เมื่อความรู้สึกที่เธอพยายามกดทับไว้เนิ่นนานนั้นเริ่มที่กลับมาอีกครั้ง
“แกยังลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้ใช่ไหม แกถึงไม่เสียใจที่พี่ธิปนอกใจแก” ไลลาเอ่ยถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยกลัวว่าจะเป็นการละลาบละล้วงเพื่อนมากเกินไป
“อื้อ ไม่เคยลืมเขาได้เลยไลลา” ลูกพีชตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มเมื่อผู้ชายที่เธอสลักลงในหัวใจนั้นไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ไม่เคยที่จะลืมเขาได้เลย
“ตอนนั้นฉันไม่น่ายุให้แกคบกับไอ้ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้เลยเนาะ” ไลลาพูดพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห เมื่อผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นคนดีนั้นกลับสันดานหมากว่าที่เธอคิด
“ไม่เป็นไรเลยแก ฉันคบกับเขาก็เหมือนเพื่อนมากกว่า ไม่เหมือนแฟนกันเลยสักนิด” ลูกพีชเอ่ยบอกกับเพื่อนไปตามที่เธอรู้สึก เพราะอธิปนั้นดูแลเธอดีมากก็จริง แต่เธอให้เขามากสุดได้แค่กอดกับจูบ ขนาดนอนห้องเดียวกันเธอยังขอเขาแยกห้องนอน คงเพราะแบบนี้แหละมั้งเขาถึงได้นอกใจเธอไปหาอดีตเพื่อนสนิทอย่างพัดชาแทน
“ฉันละโล่งอกแทน แกนี่ก็มั่นคงเหมือนกันนะ ไม่ว่าเขาจะทำดีแค่ไหนก็ไม่สามารถแทรกเข้าไปได้เลย” ไลลาพูดขณะมือเรียวสวยก็เอื้อมไปหยิกแก้มอวบอิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยว
“นั่นสิ ทำไมฉันรักเขามากขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยรับรู้ ไม่เคยเหลียวแลฉันเลย” ลูกพีชเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงปลงตก
“แล้วเขาอยู่ในไร่ที่แกจะกลับไปทำงานเหรอ”
“ก็อยู่ในไร่นั่นแหละแก เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่ได้กลับไปในไร่เพื่อไม่ให้ความรู้สึกมันถลำลึกไปมากกว่านี้” ลูกพีชถอนหายใจด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ขนาดไม่ได้เจอยังรักปักใจขนาดนี้ ถ้าเจอหน้าเขาคงไม่อยากจะถวายตัวให้เขาเลยเหรอยัยพีชเอ๊ย...
“ก็อ่อยสิแก อ่อยแบบเหมือนไม่ได้อ่อย” ไลลาพูดพลางมองลูกพีชที่ทำหน้ามึนงงด้วยรอยยิ้ม
“พีชแกก็สวยนะ หุ่นแกก็ไม่ได้อ้วนเลยนะเว้ย ฉันว่าอวบกำลังดีเลย ถ้าแกแต่งตัวแบบเซ็กซี่นิด ๆ คงตกเขาได้ไม่ยากหรอก”
ลูกพีชที่นั่งนิ่งพลางคิดตาม ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง เพราะเธอก็แต่งหน้าอยู่แล้ว อาจจะต้องเปลี่ยนการแต่งตัวนิดหน่อย ไม่ต้องให้เขามาหลงรักเธอจนหัวปักหัวปำหรอก แค่หันมามองเธอบ้างสักนิดก็ยังดี...
“อื้ม ก็ได้ เดี๋ยวรอยายโทรมาคอนเฟิร์มก่อนแล้วไปเพื่อนฉันเลือกชุดหน่อยได้ไหม” ลูกพีชตอบรับคำแนะนำของเพื่อนก่อนจะหันไปอ้อนไลลาให้ไปช่วยเลือกชุด เพราะว่าไลลานั้นเรียนจบออกแบบซึ่งต่างจากเธอที่จบบัญชีมา
“แล้วแกล่ะไลลา ไม่มีใครถูกใจแกเลยเหรอ” ลูกพีชเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงสงสัยเพราะตั้งแต่มอปลายที่รู้จักกันมา ไม่ว่าผู้ชายหล่อและรวยขนาดไหนมาจีบ แต่ไลลาก็ไม่สนใจใครสักคนจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แวว
“ฉันก็เหมือนแกนั่นแหละพีช เฮ้อ...” ไลลาถอนหายใจออกมาด้วยความปลงตก เพราะเธอก็แอบรักคนคนนึงมาเนิ่นนานเหมือนกัน
“การแอบรักนี่มันทรมานเนาะ” ลูกพีชเอ่ยบอกเพื่อนรัก ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้กันและกัน อย่างเข้าใจคนหัวอกเดียวกัน
กริ๊ง...กริ๊ง
มืออวบของลูกพีชนั้นเลื่อนไปกดรับสายโทรศัพท์ของยายดาที่โทรกลับมาด้วยใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ อย่างกลัวคำตอบ
(“จ๋า...ยาย”) ลูกพีชกรอกเสียงลงไปตามสายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย
(“พ่อเลี้ยงบอกว่าให้หนูกลับมาในอาทิตย์นี้เลยนะ มีตำแหน่งบัญชีของไร่ว่างอยู่น่ะลูก”) ยายดาเอ่ยบอกหลานสาวด้วยน้ำเสียงที่ดีใจอย่างปิดไม่มิด
(“ได้จ้ะยาย เดี๋ยวอีกสองวัน หนูกลับไปจ้ะ”)
(“ได้ลูก เดี๋ยวยายให้ไอ้เจ้าไทไปรับ”)
(“ขอบคุณจ้ะยาย”)
