บทที่ 5 เมียเก็บพ่อเลี้ยงสิงหราช ตอนที่ 5

“พี่ไท...สวัสดีค่ะ” ลูกพีชยกมือไหว้คนที่อาวุโสกว่าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หลังจากที่ไม่ได้เจอกันเกือบจะสิบปี

“ครับ” ไทยกมือขึ้นมารับไหว้ลูกพีช พลางส่งยิ้มบาง ๆ ให้เธออย่างผูกมิตร เพื่อไม่ให้หญิงสาวนั้นเกร็งมากเกินไป ร่างสูงโปร่งนั้นเดินไปคว้าเอากระเป๋า หิ้วขึ้นบ่าแล้วเดินนำหน้าลูกพีชไปยังรถยนต์ที่เขาจอดไว้ยังลานจอดรถ

“น้องพีชแวะไหนมั้ยครับ” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามเพราะว่าไร่นรสิงห์นั้นค่อนข้างจะไกลเมือง การที่จะออกมาข้างนอกนั้นก็ค่อนข้างจะใช้เวลาพอสมควร เขาจึงแนะนำให้ซื้อไปเรียบร้อยทีเดียวจะดีเสียกว่า

“ไม่แวะค่ะ” ลูกพีชตอบกลับเสียงนุ่มนวลเพราะว่าเธอยังไม่รู้ว่ามันขาดอะไร ถ้าขาดเหลืออะไรก็ค่อยสั่งออนไลน์มาก็ได้นี่นา ถึงมันจะไกลเมืองหน่อยแต่เธอก็รอได้ เพราะของที่จำเป็นในการทำงานนั้นเธอมีครบหมดแล้ว

“งั้นพี่ตรงกลับไร่เลยนะครับ ถ้าอยากแวะตรงไหนก็บอกพี่ได้เลยนะ” ไทก้าเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เมื่อเห็นว่าเธอพยักหน้ารับเขาจึงไม่ถามซ้ำอีก แต่ก็เลือกที่จะบอกเธอไว้เป็นทางเลือกเผื่อเธออยากแวะตรงไหน

บรรยากาศในรถที่ตอนแรกดูเกร็ง ๆ ตอนนี้กับผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อไทก้าพยายามชวนลูกพีชคุยเกี่ยวกับไร่หลังจากที่เธอไม่ได้กลับมาเยือนเลยเกือบสิบปี เพราะตัวเขาต้องสอนงานคนน้องจึงไม่อยากให้เธอเกร็งกับเขามากจนเกินไป ชวนคุยไม่นานลูกพีชก็ผล็อยหลับไปจนเกือบจะถึงไร่เขาจึงปลุกเธอให้ตื่นขึ้น

รถกระบะสี่ประตูสีขาวที่สกรีนโลโก้ของไร่นรสิงห์นั้นมาจอดนิ่งสนิทยังลานหน้าคฤหาสน์ประจำตระกูลอัศวอนันต์ที่มีร่างของหญิงชราสวมใส่ผ้าถุงสีน้ำตาล เสื้อผ้าฝ้ายสีครีมนั้นยืนยิ้มกกว้างด้วยความตื่นเต้นด้วยความคิดถึงหลานสาวคนโต เพราะถึงแม้ว่าจะคุยกันผ่านโทรศัพท์แต่นั่นมันก็ไม่เหมือนกับการที่เจอตัวเป็น ๆ แบบนี้

“ยายจ๋า...” ลูกพีชที่เปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปสวมกอดยายของเธอด้วยความคิดถึง ใบหน้านวลสวยนั้นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ในใจก็อดโทษตัวเองไม่ได้ เพราะความขี้ขลาดของตนเองแท้ ๆ ถึงทำให้ละเลยยายของเธอขนาดนี้ ดูสิยายแก่ลงไปจากตอนนั้นตั้งเยอะ...

“ยายหนู ผอมลงไปรึป่าวลูก” หญิงชราที่ใบหน้าเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ ลูบผมของหลานสาวด้วยความคิดถึง        ริมฝีปากบางของผู้เป็นยายนั้นเอ่ยบ่นที่หลานสาวของเธอนั้นผอมลง เพราะตอนอายุ 15 ปี ที่เธอสอบชิงทุนได้ เธอหนักเกือบจะ 90 โล แต่เพราะวินัยและการออกกำลังกายทำให้เธอนั้นเหลือเพียงแค่ 55 โลเท่านั้น

“หนูไม่สวยเหรอจ๊ะยาย” ลูกพีชเอ่ยถามยายด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า เมื่อเธอรู้สึกว่าหุ่นของเธอนั้นอวบกำลังดี ไม่ผอมเกินไปและไม่อ้วนเกินไป

“ก็สวยดีลูก สวยกว่าที่ยายเห็นหนูในโทรศัพท์อีก” ยายดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชม เมื่อหลานสาวของเธอทั้งคู่นั้นสวยกันคนละแบบ อีกคนหนึ่งสวยหวานอีกคนหนึ่งนั้นสวยคม

เสียงหัวเราะสดใสของลูกพีชนั้นดังไปทั่วลานหน้าบ้านของคฤหาสน์ทำให้ไทก้านั้นอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ ตัวเขานั้นก็อยากจะรู้ว่าทำไมลูกพีชนั้นไม่กลับมาที่ไร่นานนับสิบปี แต่มันก็เรื่องส่วนตัว ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะละลาบละล้วงได้

“ผมเอากระเป๋าไปเก็บให้น้องแล้วนะครับป้า” ไทก้าเอ่ยบอกกับป้าดาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มหลังจากเอากระเป๋าของลูกพีชไปเก็บที่ห้องของลูกพีชซึ่งอยู่ใกล้กับห้องของป้าดา ลูกหม่อน มาลี และห้องของตัวเขาเองที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในโซนคฤหาสน์ ส่วนคนงานคนอื่น ๆ นั้นก็อยู่ยังบ้านพักคนงานที่ไกลออกไปประมาณ 50 เมตร

“ขอบคุณค่ะพี่ไท”

“เดี๋ยวให้เจ้าไทพาไปหาพ่อเลี้ยงนะลูก ยายจะไปเตรียมอาหารเย็น”

“จ้ะยาย” ลูกพีชตอบรับยายของตัวเองเสียงหวาน แต่ใบหน้านวลนั้นกับแสดงความประหม่าออกมาอย่างปิดไม่มิด หัวใจดวงน้อยที่อกข้างซ้ายนั้นเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น มืออวบ ๆ นั้นชื้นเหงื่อ แต่เรียวเท้าสวยก็ก้าวเดินตามไทก้าไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“นายครับ”

“เข้ามา” น้ำเสียงเรียบตึงที่เปล่งออกมาทำให้คนที่อยู่นอกประตูนั้นหัวใจเต้นโครมคราม เม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมมาตามไรผมที่ลูกพีช นั้นมัดรวบหางม้าไว้

“เข้ามาเลยครับน้องพีช” ไทก้าที่เดินนำหน้าเข้าไป หันมาบอกลูกพีชที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่เข้ามาสักที จนกลัวว่าพ่อเลี้ยงจะโมโหเอาได้

“ค...ค่ะพี่ไท” ร่างอวบอิ่มที่เดินเข้ามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ใบหน้านวลนั้นก้มงุดอย่างไม่กล้าสบตาพ่อเลี้ยงสิงหราช เท้าสวยนั้นเดินมาหยุดกึกยังหน้าโต๊ะทำงานของสิงหราช มืออวบอิ่มนั้นชื้นเหงื่อ หัวใจดวงน้อยก็เต้นโครมครามอย่างห้ามไม่อยู่ ส่งผลให้แก้มอวบอิ่มนั้นแดงระเรื่อขึ้นมา

“ลูกพีชใช่ไหม...” สิงหราชเอ่ยถามขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับรายงานออเดอร์ที่ต้องส่งให้ลูกค้าในไตรมาสนี้ อย่างไม่สนใจคนตัวอวบที่กำลังยืนประหม่าก้มหน้างุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

“ชะ...ใช่ค่ะ” ลูกพีชเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

สิงหราชที่อ่านเอกสารรายงานเสร็จแล้วนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เงยขึ้นมา สายตาคมที่กวาดมองยังร่างอวบอิ่มนั้นชะงักงัน