บทที่ 7 เมียเก็บพ่อเลี้ยงสิงหราช ตอนที่ 7

ร่างอวบอิ่มถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากที่ออกมาจากห้องทำงานของพ่อเลี้ยงแล้วแต่หัวใจดวงน้อยนั้นยังเต้นกระหน่ำไม่หยุด ใบหน้านวลนั้นขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย เมื่อไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาความหล่อของเขาก็ยังไม่เคยลดลงไปแม้แต่น้อย

เท้าอวบอิ่มนั้นค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังห้องพักของตัวเอง ในใจพลันหวนคิดถึงอดีตที่เขาไม่เคยรู้แต่ตัวเธอกลับจำได้ขึ้นใจ เมื่อเกือบสิบปีที่แล้วในตอนที่เธอกำลังจะเรียนจบมัธยมต้น เธอน้ำหนักถึงแปดสิบกว่ากิโลกรัมเป็นเด็กอ้วนที่ใคร ๆ ก็เอ็นดู ในตอนนั้นมีงานเลี้ยงฉลอง ที่ไร่ของเรานั้นปิดยอดไปได้เกือบสิบหลักทำให้พ่อเลี้ยงนั้นจัดงานเฉลิมฉลองให้คนงานที่ดื่มสุรากันจนเมามาย ไม่เว้นแม้แต่พ่อเลี้ยงและพี่ไท

ด้วยความเป็นห่วงที่เห็นพ่อเลี้ยงเมามายจนไม่ได้สติ เธอในตอนนั้นที่แอบชอบเขาเป็นทุนเดิมจึงค่อย ๆ ประครองตัวเขาให้ขึ้นไปยังห้องพักด้านบนด้วยความเหนื่อยหอบ เธอประครองเขาไปไว้ที่เตียง พลางหาผ้าสะอาดชุบน้ำมาเช็ดหน้าเขาเพื่อให้เขาสดชื่นขึ้น

แต่เขากลับดึงเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มจนเธอเริ่มคล้อยตามแต่แล้วรตีคู่หมั้นเขาเข้ามากระชากตัวเธอออก แล้วตบเธออย่างแรงจนใบหน้าอวบอ้วนของเธอนั้นเกิดเป็นรอยแดงอีกทั้งยังพ่นคำหยาบใส่เธอต่าง ๆ นา ไล่เธอออกไปจากไร่

และบอกเธอว่าตราบใดที่รตียังอยู่เธอจะไม่ได้เข้าใกล้สิงหราชอีกแม้แต่ปลายเส้นผม ส่วนสิงหราชน่ะเหรอเขานั้นหลับสนิทไม่รู้เรื่องใด ๆ เป็นจังหวะเดียวกับผลสอบชิงทุนของเธอออกพอดี เธอจึงเลือกจะทิ้งความเจ็บปวดไปเริ่มต้นใหม่ในวัย 15 ปี แม้จะใช้ตังจากสิงหราชก็ตามเถอะ

เพราะหลาย ๆ ครั้งที่รตีเห็นเธอก็สาดพ่นคำพูดที่เหยียดหยามใส่เธอเสมอจนเธอทนไม่ไหวจึงเลือกไม่กลับมาที่ไร่เพื่อความสบายใจของตัวเธอมากกว่า ส่วนความรักปักอกที่มีต่อสิงหราชก็ไม่เคยจะเสื่อมคลายลงไปแม้แต่น้อย ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้

“ยายหนู...” เสียงอบอุ่นจากผู้เป็นยายนั้นเอ่ยเรียกหลานสาวคนโตที่เดินเหม่อลอยลงมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“จะ...จ๋ายาย” ลูกพีชที่ได้ยินเสียงเรียกของยายนั้นก็ตื่นจากภวังค์ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ยาย พลางเข้าไปกอดซุกยายของเธออย่างออดอ้อน

“วันนี้พีชขอไปนอนกับยายได้ไหมจ๊ะ” ลูกพีชเอ่ยบอกยายของเธออย่างออดอ้อนด้วยความคิดถึง

“ได้สิลูก แล้วพ่อเลี้ยงให้เริ่มงานเมื่อไหร่”

“พรุ่งนี้เช้าจ้ะยาย” ยายดาพยักหน้ารับรู้พลางบอกให้หลานไปพักผ่อนหลังจากเดินทางมาไกลเพราะกลัวว่าลูกพีชนั้นจะเพลีย

ร่างอวบอิ่มนั้นเดินตรงไปยังห้องพักของตัวเองที่ลูกหม่อนน้องสาวของเธอเข้ามาทำความสะอาดเสมอ ก่อนจะเริ่มจัดของให้เข้าที่เข้าทางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ลูกพีชนอนกอดและออดอ้อนยายของเธอทั้งคืนนั้นตื่นขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่ออาบน้ำเตรียมตัวเพื่อไปทำงานในเวลา 07.00 น. ตามที่พ่อเลี้ยงบอกว่า ส่วนยายดานั้นก็แยกไปทำกับข้าวให้พ่อเลี้ยง โดยที่มีคนงานในไร่นั้นมาช่วยอีก 1 คน

“ใส่ชุดไหนไปดีนะ” ลูกพีชนั้นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เพราะกลัวว่าถ้าใส่รัดรูปก็เกินไปก็กลัวคนอื่นจะหาว่าไปอ่อยพ่อเลี้ยงอีก

“งั้นชุดนี้แหละ” มืออวบยื่นไปหยิบเอากระโปรงทรงเอสีกรมและเสื้อเชิ้ตแขนยาวขึ้นมาสวมใส่ ทาลิปสติกสีพีชที่ขับให้ใบหน้านวลนั้นดูชวนมองไม่น้อย

สองเท้าที่สวมรองเท้าสลิปเปอร์นั้นเดินเข้าไปยังห้องครัวที่ยายของเธอกำลังสาละวนกับการเตรียมอาหารเช้าให้พ่อเลี้ยง ร่างอิ่มเอิบเดินเข้าไปชงกาแฟใส่ไปยังแก้วเก็บความเย็นสีชมพูของเธอ ก่อนจะเข้าไปหอมแก้มเหี่ยว ๆ ของยายเธอเพื่อเรียกกำลังใจ แล้วจึงมุ่งหน้าเดินไปยังห้องทำงานของสิงหราชที่อยู่ชั้นสอง

ลูกพีชยกข้อมือขึ้นมาดูสมาร์ทวอร์ชที่ตอนนี้โชว์เวลา 06.40 น. เธอจึงผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ

“อะ...เอ่อ” ลูกพีชถึงกับอึกอักใบหน้านวลนั้นขึ้นสีแดงด้วยความเขินอายกับความไร้มารยาทตัวเองที่เปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ

“ขอโทษค่ะ ฉันคิดว่าพ่อเลี้ยงยังไม่มา” น้ำเสียงตะกุกตะกักถูกเปล่งออกมาอย่างร้อนรน เมื่อเห็นเขานิ่งเธอก็ยิ่งลนลาน ใบหน้าสวยนั้นแสดงความเลิ่กลั่กอย่างปิดไม่มิด ด้วยรู้ชื่อเสียงของเขาดีว่าตอนเขาทำงานเขาเป๊ะขนาดไหน

“ไม่เป็นไร มานั่งสิ” สิงหราชพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แววตากลับเป็นประกายหยอกล้อเบา ๆ ก่อนที่มันจะเลือนหายไปโดยที่ลูกพีชไม่ทันได้เห็น ในใจก็อดนึกถึงลูกน้องคนสนิทอย่างไทก้าไม่น้อย เมื่อมันรู้ใจเขาไปเสียหมด

“อะ...เอ่อค่ะ” ร่างอวบนั้นรีบเดินไปนั่งยังโต๊ะทำงานที่ตอนนี้มีเอกสารเกี่ยวกับเงินเดือนคนงานในไร่วางอยู่ มือสวยจึงวางแก้วน้ำของเธอก่อนจะหยิบเอกสารมาอ่านเงียบ ๆ

บรรยากาศทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันพักใหญ่เมื่อทั้งคู่ไม่มีการพูดคุยอะไร กลิ่นกาแฟหอมฉุยที่ลูกพีชยกขึ้นดื่มนั้นทำให้สิงหราชหันไปมองเพื่อที่จะหาเรื่องคุยกับเธอ เพราะไทก้าบอกว่าเธอเป็นคนไม่ค่อยพูดเท่าไหร่กับคนที่ไม่สนิท

“กาแฟเหรอ ?” สิงหราชนั้นเอ่ยถามแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ ทำให้ใบหน้าคมนั้นต้องหันไปมอง

“ฉันถามว่าดื่มกาแฟเหรอ ?”

“คุยกับฉันเหรอคะ” ลูกพีชที่กำลังอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจนั้นเงยหน้าขึ้นมามองต้นเสียงที่จ้องเธอด้วยสายตาหงุดหงิด

“ก็อยู่ด้วยกันสองคน ไม่คุยกับเธอแล้วจะคุยกับหมาที่ไหน” เสียงเข้มดุที่เอ่ยตอบมา ทำให้ใบหน้านวลนั้นบูดบึ้ง จนสิงหราชนั้นอดจะอมยิ้มไม่ได้กับใบหน้าที่แสนจะน่ารักนั้น

“กาแฟค่ะ”

“ขอกินมั่งสิ ?”