บทที่ 8 เมียเก็บพ่อเลี้ยงสิงหราช ตอนที่ 8

น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่สิงหราชเอ่ยบอกกับคนตัวเล็กในสายตาเขา แววตาคมที่เคยดุดันบัดนี้กลับอ่อนหวานจนลูกพีชนั้นทำตัวไม่ถูก

“หวงเหรอ” สิงหราชเอ่ยบอกขณะดันเก้าอี้เพื่อลุกจากโต๊ะ ร่างสูงโปร่งนั้นเดินมาหยุดยังหน้าโต๊ะทำงาน มือหนาทั้งสองข้างเท้าลงยังโต๊ะทำงานของลูกพีช

ดวงตากลมโตไล่มองตั้งแต่หลังมือหนาขึ้นไปยังแขนกำยำที่เห็นเส้นเลือด จนลูกพีชถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคอ สายตาหวานนั้นไล่มองขึ้นไปจนสบเข้ากับสายตาคมที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วจนใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย

“ว่ายังไงหวงเหรอ” ใบหน้าคมนั้นก้มหน้าลงมากระซิบยังใบหูงามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ความหล่อเหลาของเขาที่ตรึงดวงกลมโตไว้ราวกับตกอยู่ในภวังค์ หัวใจดวงน้อยนั้นเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบงันในห้องที่อยู่ด้วยกันทำให้สิงหราชนั้นได้ยินเสียงหัวใจของเธอ จนใบหน้าคมถึงกับลอบยิ้มสมใจ เมื่อคิดว่าเธอก็หวั่นไหวกับเขา เหมือนที่เขาหวั่นไหวกับเธอ

“แต่ว่าพีช เอ่อ...ฉันกินไปแล้วนะคะ” ลูกพีชเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ที่เขินอาย แต่ดูเหมือนเธอจะทำได้ไม่ดีนัก เพราะใบหน้าของเธอนั้นมันแดงราวกับผลตำลึงสุก เป็นที่น่าเอ็นดูสำหรับสิงหราชอย่างยิ่ง

“ไม่เป็นไรกินได้...” คนตัวโตนั้นพูดขณะที่จ้องมองเธอไม่วางตา แต่มือหนานั้นกลับเอื้อมไปคว้าเอาแก้วกาแฟสีชมพูหวานแหววยกขึ้นมาดื่มอย่างไม่เกรงใจคนตัวเล็กที่จ้องมองเขาตาค้าง

“แล้วมีแฟนไหม”

“...”

“ลูกพีช...” สิงหราชเอ่ยเรียกเสียงติดดุเมื่อถามไปแล้วไม่ได้รับคำตอบ เพราะคนตัวเล็กนั้นมัวแต่จ้องเขาตาค้าง

“มะ...ไม่มีค่ะ” ลูกพีชนั้นก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย เมื่อจู่ ๆ เขาก็ดันมาถามเธอเรื่องนี้ แล้วเธอจะตัดใจจากเขาได้อย่างไงเล่า

“ไม่มีนานยัง” สายตาคมที่ดูแพรวพราวมากกว่าปกติ กวาดมองใบหน้านวลอิ่มนั้นอย่างเริ่มที่จะหลงใหล

“อะ..เอ่อ...คือ” ลูกพีชที่กำลังตะกุกตะกักว่าจะตอบเขายังไงดี

“ขอความจริง” เสียงเข้มดุที่เอ่ยออกมาอย่างจริงจัง ทำให้ลูกพีชต้องกลืนคำตอบที่จะโกหกเขาไปแล้วเอ่ยตอบตามความเป็นจริงแทน

“เลิกกันเมื่อสามสี่วันที่ผ่านมาค่ะ”

“เลิกกันทำไม” สายตาคมที่กวาดไปทั่วใบหน้าจิ้มลิ้มเพื่อหาความเสียใจแต่ก็ไม่พบ ทำให้เขาอดที่จะแปลกใจไม่น้อย

“เขานอกใจไปหาเพื่อนสนิทค่ะ” ลูกพีชตอบกลับมาเสียงราบเรียบอย่างไม่มีแววความเสียใจเลยแม้แต่น้อย

“แล้วมีอะไรกันบ่อยไหม” สิงหราชเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดดุอย่างคาดคั้นในคำตอบ เขาอยากรู้เฉย ๆ จะได้ปรนเปรอเธอถูก เพราะเขาเข้าใจว่าสมัยนี้แล้วมันเป็นเรื่องปกติ

“อะ...เอ่อ” ลูกพีชได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจไม่คิดว่าเขาจะถามออกมาโต้ง ๆ แบบนี้ เข้าใจว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนตรงและปากหมา แต่ก็ไม่คิดว่าจะตรงขนาดนี้ไง

“ไม่เคยมีอะไรกันค่ะ” ลูกพีชตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มด้วยความเขินอาย พลางหันหน้าไปทางอื่นด้วยเพราะถ้าสบตาเขานานกว่านี้เธอคงจะถอนตัวจากเขาไม่ขึ้นแน่ ๆ

“แล้วเธอเสียใจไหม” สิงหราชเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยเพราะไม่เห็นร่องรอยความเสียใจเลยทั้งสีหน้าแววตาและคำพูด

“ฉันคิดว่าไม่เสียใจนะคะ ผู้ชายแบบนั้นมีค่าพอให้เสียใจด้วยเหรอคะ” ลูกพีชที่ครุ่นคิดสักครู่ตอบกลับสิงหราชด้วยใบหน้าจริงจังและเด็ดขาด ซึ่งมันดูน่ารักน่าเอ็นดูมากสำหรับเขา

“ใจเด็ดดีนะเธอเนี้ย” สิงหราชเอ่ยชมอย่างใจจริง

“ขอบคุณค่ะ” ลูกพีชยิ้มรับคำชมก่อนจะก้มหน้าลงไปอ่านเอกสารต่ออย่างไม่สนใจสิงหราช ทั้ง ๆ ที่หัวใจดวงน้อยนั้นเต้นโครมครามจนสิงหราชได้ยิน แก้มอวบอิ่มนั้นก็ขึ้นสีระเรื่ออย่างชัดเจน

สายตาคมกวาดมองไปยังใบหน้าสวยอย่างพิจารณา พินิจมองคิ้วเรียวสวยที่ดูจริงจังกับงานเสียจนคิดว่าเธอเมินเขาไปเสียแล้ว ถ้าไม่ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงนั่น ที่เป็นแบบนี้เพราะเก็บอาการสินะ คอยดูเถอะเด็กอายุเท่านี้คงตามไม่ทันสิงห์ที่เริ่มจะเฒ่าอย่างเขาหรอก

“แล้วทำไมไม่กลับมาไร่บ้างเลยหล่ะ” สิงหราชเอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่กดดันอยู่กลาย ๆ เพราะเมื่อก่อนเขาเห็นเธออยู่ข้างกายป้าดาบ่อย ๆ เด็กหญิงตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ที่เขาไม่เคยสนใจกลับเป็นคนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงตั้งแต่แรกพบ ไม่เคยมีใครทำได้ แม้กระทั่งรตีอดีตภรรยาที่แต่งงานกันก็ตาม

“เอ่อ...ก็มันไกลไงคะ พีชเสียดายตังค่าเครื่องบิน” ลูกพีชเอ่ยแก้ตัวด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

“ขี้งกขนาดนี้เลยเหรอ” สิงหราชเมื่อได้ยินคำตอบของคนตัวเล็กก็ถึงกับหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่จึงได้เห็นดวงตากลมโตที่มองค้อนขึ้นมาอย่างน่ารักในสายตาของสิงหราช

“โอ๊ย ! พ่อเลี้ยง...ฉันเจ็บนะคะ” ลูกพีชที่โวยวายเสียงกังเมื่อสิงหราชที่ทนความหมั่นเขี้ยวกับแก้มนวลอวบอิ่มไม่ไหว ยื่นมือหนาเข้ามาหยิกแก้มเธออย่างไม่รุนแรงมากนัก ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยนั้นเต้นระส่ำอย่างห้ามไม่อยู่

“ก็มันน่าหยิกนี่” สิงหราชเอ่ยตอบขณะที่ปล่อยมือออกจากแก้มนวลอย่างเชื่องช้า ก็ได้เห็นดวงตากลมโตที่ตวัดมองด้วยความเขินอายระคนหมั่นไส้เขาอยู่

“นิ่มจริง ๆ” สิงหราชเดินไปเปิดผ้าม่านอีกบานนึงขณะที่พึมพำเบา ๆ คนเดียว เมื่อได้สัมผัสแก้มนวลยังนิ่มขนาดนี้แล้วส่วนอื่น ๆ จะนิ่มขนาดไหนหนอ แค่คิดเจ้าลูกชายตัวดีก็เริ่มจะคึกคักขึ้นมาเลยทีเดียว

“โรคจิต” ลูกพีชที่บ่นเขาอุบอิบเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่เขาทำกับเธอ เธอภาวนาให้มันปิดมิดเขาจะได้ไม่ต้องรับรู้ว่าเธอคิดยังไงกับเขา เพราะเธอไม่อยากจะถลำลึกลงไปมากกว่านี้

แต่เธอนั้นคิดผิดเมื่อพ่อเลี้ยงสิงหราชนั้นมองเธอทะลุปรุโปร่งแล้วเขาจึงตั้งใจว่าจะรุกเธอไม่หยุด แม้ตอนแรกจะไม่อยากเป็นสมภารกินไก่วัดก็ตาม ก็ไก่ตัวอ้วนขนาดนี้ใครมันอดใจไหว...