บทที่ 18 ยังไงก็ยังเด็ก

เมื่อเดินออกจากร้านมาอันดาก็กุมข้อมือข้างที่สวมนาฬิกาเรือนใหม่เอาไว้พลางเงยหน้ามองคนตัวโต

“ขอบคุณมากนะคะนายหัว หนูจะรักษามันอย่างดี”

“อือ....ให้มันจริงเถอะ ต้องใส่ด้วยนะแล้วก็เก็บเรือนที่แม่ซื้อให้ใส่กล่องไว้นะ คิดถึงก็หยิบขึ้นมาดู”

อันดามองนาฬิกาข้อมือและใบหน้าของคนซื้อให้แล้วยิ้มอย่างมีความส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ