บทที่ 22 มันก็แค่อดีต

นทีนั่งอยู่หลังพวงมาลัย มองตามคนที่วิ่งเตลิดขึ้นตึกไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มกว้างที่น้อยคนนักจะได้เห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้า ชายหนุ่มยกนิ้วมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ

“หึ....ปากแข็งไปเถอะอันดา ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก” นายหัวหนุ่มพึมพำก่อนจะขับรถออกไป

.....

อันดาวิ่งขึ้นมาบนห้อ...