บทที่ 110 110

"เหมือนตรงไหน... หล่อกว่าพี่ตั้งเยอะ" รุจิภาสหัวเราะทั้งน้ำตา เขาก้มลงจูบหน้าผากเล็กๆ ของลูกชายอย่างแสนรัก "ขอบคุณนะมุก... ขอบคุณที่อดทน ขอบคุณที่มอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้พี่"

"โอ๊ย! ตารุจ! แกอุ้มหลานนานเกินไปแล้วนะ ส่ง 'ตาหนูคิรากร' มาให้แม่อุ้มบ้างสิ! แล้วแกก็ไปอุ้ม 'ตาหนูคเณศ' ที่นอนอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ