บทที่ 132 132 สามีบังเอิญของม่านฟ้า

"ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องขอโทษ" ปฐวียิ้มกว้าง วางถาดอาหารลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้หญิงสาวอีกนิด "การที่คุณม่านฟ้าเป็นห่วงผม และเอาข้าวมาให้ผมถึงที่นี่... มันก็ทำให้ความเหนื่อยล้าของผมหายไปหมดแล้วล่ะครับ"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมาย ทำเอาม่านฟ้าหน้าแดงซ่าน หัวใจดวงน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ