บทที่ 14 14

"ผู้พันครับ! พอแล้วครับผู้พัน! มันจะตายแล้ว!"

จ่าหมายที่เพิ่งขับรถอีกคันตามมาถึง รีบกระโดดลงจากรถและวิ่งเข้าไปดึงแขนเจ้านายไว้สุดแรงเกิด

"ปล่อยกูจ่าหมาย! กูจะฆ่ามัน! พวกมึงกล้าแตะต้องม่านมุก!" รุจิภาสตวาดลั่น พยายามสะบัดแขนออก

"คุณรุจิภาส..."

เสียงหวานที่สั่นเครือและแหบแห้ง ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ