บทที่ 146 146 สามีบังเอิญของม่านฟ้า

ปฐวีชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าหุบฉับลงทันที! สัญชาตญาณความระแวดระวังพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก!

"คุณเป็นใคร" ปฐวีกดเสียงต่ำ ถามกลับไป

(ฉันคือใครไม่สำคัญหรอก... สิ่งที่สำคัญคือ... แกคิดว่าการจับไอ้ทรงพลกับลูกน้องปลายแถวของฉันเข้าคุกได้... แล้วเรื่องมันจะจบแค่นี้งั้นเหรอ? แกคิดง่ายไปหน่อยมั้ง... สถาปนิกน้อย)...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ