บทที่ 15 15

รุจิภาสกัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ดวงตาคมกริบที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตอีกครั้ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดริมฝีปากหยักลึกลงบนกลุ่มผมหอมกรุ่นของม่านมุกอย่างหนักหน่วง ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของ

"จำไว้นะม่านมุก..." รุจิภาสกระซิบเสียงพร่าต่ำชิดริมฝีปากบางที่ริมใบหูของเธอ น้ำเสียงข...