บทที่ 16 16

รุจิภาสพยายามอย่างหนักที่จะจดจ่ออยู่กับบาดแผลและคราบสกปรก แต่เมื่อเสื้อนักศึกษาตัวบางถูกแหวกออก เผยให้เห็นไหล่เนียนกลมกลึงและเนินอกอวบอิ่มที่ถูกโอบอุ้มด้วยบราเซียสีลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์... สติสัมปชัญญะของชายหนุ่มก็แทบจะขาดสะบั้น

ผิวของเธอขาวจัดจนเห็นเส้นเลือดฝาด ยิ่งตัดกับรอยแดงช้ำที่ข้อมือและรอยถลอ...