บทที่ 17 17

"อื้อ..." ม่านมุกครางประท้วงในลำคอ น้ำตาแห่งความตกใจไหลรินลงมาอาบหางตา รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดคละคลุ้งในโพรงปากเมื่อเขาบดเบียดรุนแรงจนริมฝีปากเธอแตก

สัมผัสถึงหยาดน้ำตาและรสเลือด ทำให้สติของรุจิภาสกระตุกกลับมาเล็กน้อย ความดุดันป่าเถื่อนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและเว้าวอน ชายหนุ่มผ่อนแรงบดคลึงลง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ