บทที่ 2 2
"ใครอาเธอ ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น!" รุจิภาสสวนกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง "แล้วนี่แต่งตัวอะไรของเธอ! กระโปรงสั้นขนาดนี้ จะมาเรียนหรือจะมาอ่อยใครในค่ายทหาร!"
ม่านมุกหน้าเสีย รีบดึงชายกระโปรงลงด้วยความตกใจ "มะ...มุกไม่ได้จะอ่อยใครนะคะ นี่มันชุดนักศึกษาปกติ"
"ปกติของเธอ แต่มันไม่ปกติสำหรับที่นี่!" รุจิภาสเสียงดังขึ้น "ที่นี่ค่ายทหาร ไม่ใช่รันเวย์แฟชั่น! จำเอาไว้!"
เขาหันไปสั่งจ่าหมายเสียงห้วน "จ่าหมาย! เอากระเป๋าของม่านมุกไปเก็บที่บ้านพัก แล้วพาเธอไปรอฉันที่ห้องทำงาน!"
"ครับผู้พัน!" จ่าหมายรีบรับคำสั่ง วิ่งเข้ามายกกระเป๋าของม่านมุกด้วยความเต็มใจ "เชิญทางนี้ครับคุณม่านมุก"
ม่านมุกมองตามแผ่นหลังกว้างของรุจิภาสที่เดินห่างออกไป เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจที่โดนเขาดุตั้งแต่แรกเจอ แต่เธอก็บอกตัวเองว่าต้องอดทน เธอไม่มีที่ไปอีกแล้ว และผู้พันรุจิภาสคือผู้ปกครองเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่
ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม โทนสีเข้มขรึมของเฟอร์นิเจอร์ไม้บวกกับแสงไฟสลัว ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัด ม่านมุกนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือเล็กๆ บีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า
ประตูห้องเปิดออก รุจิภาสเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เขาเปลี่ยนจากชุดฝึกเป็นชุดทหารครึ่งท่อน เสื้อยืดสีขี้ม้าพอดีตัวเผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามที่แขนอย่างชัดเจน เขาเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามม่านมุก วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปึก ทำเอาม่านมุกสะดุ้ง
"เอาล่ะ เรามาทำความเข้าใจกันก่อน" รุจิภาสเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ "ในเมื่อเธอต้องมาอยู่ในความดูแลของฉัน เธอก็ต้องปฏิบัติตามกฎของฉันอย่างเคร่งครัด"
"กฎอะไรคะ?" ม่านมุกถามเสียงแผ่ว
"กฎเหล็ก 5 ข้อ สำหรับการอยู่ที่นี่" รุจิภาสยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ "อ่านซะ แล้วจำให้ขึ้นใจ"
ม่านมุกรับกระดาษมาอ่านด้วยความสงสัย
กฎเหล็ก 5 ข้อ
1. ห้ามสบตาฉันเกิน 3 วินาที ถ้าฉันไม่ได้อนุญาต
2. ห้ามแต่งตัวโป๊ หรือใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่าเกิน 1 นิ้วเด็ดขาด
3. ห้ามออกไปไหนมาไหนกับผู้ชายสองต่อสอง โดยไม่ได้รับอนุญาต
4. ต้องกลับบ้านก่อน 2 ทุ่มตรง ทุกวัน ไม่มีข้อยกเว้น
5. คำสั่งของฉันคือประกาศิต ห้ามเถียง ห้ามขัดใจ เด็ดขาด!
ม่านมุกอ่านจบแล้วเงยหน้ามองรุจิภาสด้วยความไม่พอใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน "นี่มันกฎบ้าอะไรกันคะคุณอา! มุกอายุ 20 แล้วนะคะ ไม่ใช่เด็ก 10 ขวบ! กฎพวกนี้มันงี่เง่าเกินไปแล้ว!"
รุจิภาสหรี่ตาลง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมาจากตัวเขา "ฉันบอกว่าไง... ห้ามเรียกฉันว่าอา! แล้วก็กฎข้อที่ 5 ห้ามเถียง ห้ามขัดใจ เธอเพิ่งอ่านไปเมื่อกี้ ลืมแล้วเหรอ!"
"แต่มุกไม่ยอมรับกฎพวกนี้นี่คะ! มันไร้สาระ!" ม่านมุกเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาพยศจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ เธอเป็นคนสู้ชีวิต ไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงรังแกง่ายๆ แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นผู้พันสายดุก็ตาม
รุจิภาสลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ร่างสูงใหญ่ก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าม่านมุก เขาก้มตัวลงมา ใช้สองมือยันพนักเก้าอี้ของเธอไว้ กักขังร่างบางไว้ในวงแขนแกร่ง ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
"เธอคิดว่าฉันล้อเล่นเหรอม่านมุก?" น้ำเสียงของเขากดต่ำ เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ถ้าเธอทำผิดกฎแม้แต่ข้อเดียว ฉันจะลงโทษเธอด้วยวิธีของทหาร..."
ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินลงบนพวงแก้มใส ม่านมุกเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก กลิ่นหอมสะอาดสไตล์ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วน
"...ซึ่งเธอรับมันไม่ไหวแน่ ม่านมุก" รุจิภาสกระซิบเสียงพร่า สายตาคมกริบเลื่อนจากดวงตากลมโตลงมาหยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชของเธอ
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันอย่างบ้าคลั่ง ม่านมุกรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตาย ภายใต้สายตาที่ทั้งดุดันและร้อนแรงของเขา
รุจิภาสจ้องมองริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นอย่างเผลอไผล ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจเริ่มก่อตัวขึ้น เขาอยากจะก้มลงไปสัมผัสความหอมหวานนั้น อยากจะรู้ว่ามันจะนุ่มละมุนแค่ไหน...
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรตามใจคิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
"ผู้พันครับ! รถของคุณหญิงแม่มาถึงแล้วครับ!" เสียงจ่าหมายตะโกนรายงานจากหน้าห้อง
รุจิภาสได้สติ รีบผละออกจากม่านมุกราวกับโดนของร้อน เขากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก "เตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะพาเธอไปแนะนำตัวกับแม่ฉัน"
ม่านมุกถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกใจหายอย่างประหลาด เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของรุจิภาสที่เดินออกไปจากห้อง พลางคิดในใจว่า...
การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่... คงไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดซะแล้วสิ
