บทที่ 40 40

ม่านมุกมองเงาสะท้อนในกระจก สร้อยเพชรน้ำงามส่องประกายเจิดจ้าอยู่บนเนินอกของเธอ แต่สิ่งที่เปล่งประกายยิ่งกว่าเพชร คือแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความมั่นคงของผู้ชายที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

"ขอบคุณค่ะพี่รุจ..." เธอกระซิบตอบ เอื้อมมือไปจับมือหนาของเขาที่วางอยู่บนเอวของเธอ "มุกจะไม่ถอดมันเด็ดขาดค่ะ"...