บทที่ 57 57

"ม่านมุก... พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษจริงๆ" รุจิภาสคุกเข่าลงกับพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝนอย่างหมดสภาพผู้พันสายดุผู้หยิ่งผยอง ชายหนุ่มก้มหน้าลง น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินผสมไปกับสายฝน "พี่รู้ว่าความผิดของพี่มันไม่อาจให้อภัย... แต่พี่ขอร้อง... อย่าเกลียดพี่เลยนะ... พี่รักเธอ... พี่รักเธอจริงๆ"

คำว่า 'รัก' ที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ