บทที่ 60 60

รุจิภาสกำลังนั่งเซ็นแฟ้มเอกสารอนุมัติงบประมาณด้วยใบหน้าเรียบตึง กาแฟดำในแก้วบนโต๊ะเย็นชืดไปนานแล้ว แต่เขาไม่ได้สนใจ ชายหนุ่มทำงานเหมือนเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เพื่อไม่ให้สมองมีเวลาว่างไปคิดฟุ้งซ่านถึงรอยยิ้มและเสียงหวานๆ ที่เขาโหยหาแทบขาดใจ

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างร้อนรน ตามมาด้ว...