บทที่ 72 72

"ตื่นแล้วเหรอ... เด็กพยศของพี่"

เสียงทุ้มพร่าที่เอ่ยทักทายพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่มุมปาก เปรียบเสมือนแสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาละลายพายุหิมะในหัวใจของม่านมุกจนหมดสิ้น

หญิงสาวเบิกตากว้าง สมองที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลประมวลผลอย่างรวดเร็ว สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่กำลังลูบไล้พวงแก้มของเธออย่างเบามือ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ