บทที่ 82 82

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องแข่งกับเสียงจิ้งหรีดเรไรยามค่ำคืน เตียงไม้ไผ่สั่นคลอนตามแรงกระแทกกระทั้น ม่านมุกเผลอแอ่นสะโพกตอบรับจังหวะรักของเขาอย่างไม่ประสีประสา สองแขนเรียวโอบกอดแผ่นหลังกว้างไว้แน่น เล็บจิกลงบนลาดไหล่หนาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งสูงปรี๊ด

"พี่รุจ... อื้อ... พี่รุจขา..." เสียงหวาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ