บทที่ 87 87

มือปืนแสยะยิ้มชั่วร้าย มันออกแรงเตะแผ่นกระดานไม้จนเปิดอ้าออก! แสงไฟฉายสาดส่องกระทบใบหน้าหวานที่ซีดเผือดของม่านมุก!

"กรี๊ดดดด!" ม่านมุกกรีดร้องสุดเสียง ร่างบอบบางถอยกรูดไปชิดผนังดินในหลุมแคบๆ

"ออกมานี่อีตัวดี!" มือปืนเอื้อมมือลงไปหมายจะกระชากผมม่านมุกขึ้นมา

สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของ 'เด็กพยศ' ทำง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ