บทที่ 89 89

เสียงเรียกที่แหบพร่าและสั่นสะท้าน ดังขึ้นจากทางหน้าประตู

ม่านมุกหันขวับไปมอง รุจิภาสเดินเข้ามาใกล้เตียงด้วยฝีเท้าที่เชื่องช้า ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง สองมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยถลอก เอื้อมไปกอบกุมมือเล็กของเธอที่วางอยู่บนหน้าท้องขึ้นมาแนบแก้มส...