บทที่ 97 97

รุจิภาสถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รีบทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้หลวมๆ "โล่งอกไปที... นึกว่าจะโดนเนรเทศไปนอนห้องรับแขกซะแล้ว พี่ไม่อยากห่างเธอเลยนะรู้ไหม"

ม่านมุกหัวเราะเบาๆ ซุกใบหน้าลงกับแผงอกที่หอมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีของเขา "ทนหน่อยนะคะพี่รุจ... มุกก็ไม่อยากงี่เง่าแบบนี้หรอก แต่มันควบคุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ