บทที่ 142 ผู้หญิงคนนี้คือคนที่พี่รักที่สุดในชีวิต

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าในวันถัดมาสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเนื้อบางสีครีมเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของเรือนหอหลังใหญ่ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วเคล้าคลอไปกับเสียงอ้อแอ้เบา ๆ ของเจ้าตัวเล็กในเปลเด็กอ่อนที่ตั้งอยู่มุมห้อง เป็นสัญญาณเริ่มต้นวันใหม่ที่เต็มไปด้วยความสดใสและอบอุ่นหัวใจ

เจ้าขากะพริบตาปรับโฟกัสสายตาช้...