บทที่ 27 มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

เจ้าขาเดินเข้าไปในซุ้มกุหลาบนั้นอย่างช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้รอบตัวทำให้ความรู้สึกประหม่าที่ค้างคาอยู่เริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบสงบที่เธอโหยหา เธอนั่งลงบนม้านั่งไม้สีขาวที่ตั้งอยู่ในซุ้มพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ตื่นนอนที่เธอรู้สึกเหมือนได้เป็นตัวของตัวเองจริงๆ

พาฝันไม่ได้...