บทที่ 40 กำลังใจพี่มีให้หนูเสมอครับ

เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านเข้ามาอีกครั้ง ภาคินทร์ตื่นก่อนและนอนมองเจ้าขาที่หลับสนิทอยู่ข้างกายอยู่นาน เขายกมือขึ้นลูบแก้มนวลของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม

เจ้าขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนลืมตาขึ้น พบกับสายตาอบอุ่นของสามีที่กำลังจ้องมองเธออยู่

“ตื่นแล้วเหรอคะ?” เธอเอ่ยเสียงอ่อนๆ ยังคงง่วงๆ

“ตื่นมานาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ