บทที่ 51 ทบต้นทบดอก

เจ้าขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยกมือขึ้นแตะแก้มที่ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน ความเขินอายแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนต้องทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักโซฟาตัวเดิมเพื่อตั้งสติ

ดวงตากลมโตมองไปยังบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท นึกหมั่นไส้คนฉวยโอกาสที่ทิ้งคำพูดชวนใจสั่นไว้ให้คิดแล้วทิ้งให้เธอนั่งหน้าแดงอยู่คนเดียวอย่างหน้าตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ