บทที่ 8 นับตั้งแต่นี้ไปหนูมีพี่เป็นที่พึ่ง

ภาคินทร์ไม่ได้หันไปสนใจสายตาของน้องสาวที่กำลังมองมาด้วยความหมั่นไส้ เขายังคงจดจ้องเพียงใบหน้าหวานที่ก้มต่ำของเจ้าขา ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ

“ฤกษ์ที่ดีที่สุดคือฤกษ์ที่เราพร้อมจะดูแลกันครับเจ้าขา และสำหรับพี่... ทุกวันที่ผ่านไปโดยที่สถานะของเรายังไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ