บทที่ 45 เป็นนิรันดร์

กาลเวลาเปรียบเสมือนพู่กันที่ค่อย ๆ แต้มสีสันลงบนผืนผ้าใบแห่งชีวิต จากลายเส้นที่เคยยุ่งเหยิง สับสน และเต็มไปด้วยรอยด่างพร้อยของความลับในอดีต บัดนี้มันถูกแต่งแต้มจนกลายเป็นภาพวาดที่สมบูรณ์งดงามที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะจินตนาการได้ สิบห้าปีที่หมุนผ่านไม่ได้พรากความอ่อนเยาว์ไปจากหัวใจของคนทั้งสองเลย ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ