บทที่ 13 สายเปย์หน้านิ่ง 1
ตอนที่ 13 สายเปย์หน้านิ่ง 1
“อะไรนะคะโรงพยาบาลในเครือเตชานันท์” ใบบัวถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกไปเลยทีเดียว หญิงสาวถึงกับลุกลี้ลุกลนมองซ้ายมองขวา
“บอสให้คนรับค่ะ” หญิงสาวหน้าตาสวยหรือคุณแก้มยังคงพูดต่อด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
“บอส บอสไหนคะ”
ใบบัวรีบปฎิเสธเป็นพัลวัน และมองมาที่แก้มที่กำลังรับโทรศัพท์และคุยกับใครสักคน ก่อนที่เธอจะยื่นโทรศัพท์แล้วส่งให้กับใบบัว
“บอสต้องการคุยด้วยค่ะ” แก้มพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้
“ฮัลโหล..”
ใบบัวเอ่ยทักทายอย่างกล้าๆกลัวๆ
“เก็บของให้แม่เธอ แล้วให้ไปกับรถพยาบาล รวมถึงตัวเธอด้วยแล้วไปเจอกันที่โรงพยาบาล”
เสียงที่คุ้นเคยถึงแม้ว่าจะคุยกันไม่กี่ครั้งก็ทำให้ใบบัวจำได้
“เดี่ยวนะนั่นเฮียธามเหรอคะ ทำไมเฮียถึง”
ใบบัวรีบวิ่งมาคุยให้ห่างจากผู้คน
“ใช่เฮียเองทำไมผ่านมาแค่ไม่กี่ชั่วโมงจำสามีไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?บัว ขนาดเอามาทั้งคืนยันเช้านะ”
“ไม่ใช่แต่ว่าทำไมเฮีย..”
“ไม่ต้องพูดฟังนะคำว่าในเครือเตชนันท์นั่นแสดงว่าทุกอย่างเป็นของเฮียต่อให้ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงเพราะงั้นทุกอย่างที่เป็นเตชานันท์ถ้าเฮียอนุญาตก็ไปได้เข้าใจไหม”
“จะบอกว่าเฮียรวยว่างั้น แต่เฮียรู้ไหมคะว่ากำลังสร้างปัญหาให้บัว เพราะตอนนี้ชาวบ้านมองว่าบัวเป็นเด็กฮียเป็นเด็กเสี่ยเอาตัวเข้าแลก”
“ใบบัวเธอจะสนใจคนอื่นหรือว่าจะสนใจแม่แค่นี้แหละคิดเอาเองก็แล้วกันโตแล้ว” พูดจบก็วางสายทันที
“เฮียคะ เฮียเดี๋ยวก่อน”
ใบบัวร้องตามธามแต่ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนเดินเอาโทรศัพท์มาคืนแก้ม
“ขอบคุณค่ะ แต่รอแปบนะคะขอไปบอกแม่ก่อนค่ะ” ใบบัวบอกกับคุณแก้ม และหญิงสาวก็ได้แต่พยักหน้าให้
“อีใบบัวใครที่ไหนวะตกลงนี่มันอะไรกัน แล้วเอ็งมีเงินขนาดพาแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลดังเลยเหรอยังไงเนี่ย”
ป้าพินเอ่ยถามออกมาด้วยความอยากรู้
“เออตามนั้นแหละป้า อยากคิดกันยังไงก็ตามสบายเพราะฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” ใบบัวพูดพร้อมกับเข้าบ้านและเก็บของก่อนเข้ามาหาแม่ที่อยู่ในห้อง
“แม่..แม่ฟังฉันนะคือตอนนี้เจ้านายคนใหม่หนูเขาจะพาแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาล แม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลนะ”
“ค่ารักษาไม่แพงะเหรอลูก แล้วทำไมเขาต้องช่วยขนาดนั้นอย่าบอกนะว่าไปหากู้เงินเสี่ยมันมาอีกแม่บอกแล้วไงว่าอย่าปล่อยให้แม่ตายดีกว่าหากว่าลูกต้องลำบาก”
“ไม่ ไม่ แม่ฟังหนูก่อน คือหนูได้งานใหม่หนูไม่ได้ขายของในห้างแล้ว ตอนนี้หนูเป็นผู้ช่วยเลขา งานดีเงินเดือนดีด้วยแม่เพราะงั้นแม่ไม่ต้องเป็นห่วง แค่แม่อดทนและหายไวๆเหนื่อยแค่ไหนหนูก็ทนได้ ไปนะแม่”
ใบบัวจับมือแม่ไว้ก่อนที่สองแม่ลูกจะพยักหน้าและยิ้มให้กัน เมื่อพาแม่ขึ้นรถแล้วนั้นใบบัวยืนอยู่กับแก้ม
“ก่อนอื่นคุณใบบัวต้องไปที่ๆหนึ่งก่อนนะคะ” แก้มเอ่ยขึ้นมาแล้วเปิดประตูรถให้กับใบบัวเข้าไปนั่งหญิงสาวขึ้นรถอย่างงงๆ
ก่อนหน้านั้น หลังจากที่ธามไธมาส่งใบบัวแล้วนั้นเขาได้กดโทรศัพท์เพื่อที่จะติดต่อให้แก้มทำงานอะไรบางอย่าง
เมื่อธามไธที่ไปถึงบริษัทแล้วนั้นเขาเรียกแก้มเลขาของเขาให้เข้ามาหาภายในห้องทำงาน
“คุณพรประภา เดี๋ยวไปที่โรงพยาบาลแม่ผมนะแล้วนำเอกสารนี้ไปให้กับประชาสัมพันธ์จากนั้นรอไปพร้อมกับรถพยาบาลตามที่อยู่นี้ หลังจากนั้นพาคุณผู้หญิง อ่อ
เธอชื่อใบบัวนะ พาไปที่ร้านของไออุ่นด้วย จัดการเปลี่ยนลุคเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เข้ากับเธอ เพื่อที่เธอจะได้มาทำงานที่นี่ หลังจากซื้อเสื้อผ้าเสร็จแล้วนั้นก็เอาไปใส่ไว้ในรถผมก่อนได้เลย ”
ธามไธพูดพร้อมกับยื่นเอกสารทุกอย่างให้กับประประภาหรือว่าแก้ม หญิงสาวรับมาอ่านอย่างคร่าวๆ
“อ่อ คุณพรประภา อีกอย่างนะถ้าหากว่าเจอ ดินแดน เอ้ยไม่ใช่ แดนดิน กับไออุ่น คุณต้องพยายามหลบอย่าให้สองคนนั้นเห็นเด็ดขาดเข้าใจไหม ไม่ว่าจะโรงพยาบาลหรือว่าที่ร้านน้องสาวผม”
“เดี๋ยวนะคะบอส ที่โรงพยาบาลพอได้ค่ะ แต่ที่ร้านคุณไออุ่น นั้นมันจะหลบได้เหรอคะ ??”
“ก็เข้าไปถามก่อนว่าไออุ่นอยู่ร้านไหม แต่ไม่ต้องห่วงช่วงนี้เธอคงตระเวนดูงานและพักผ่อนเพราะเพิ่งกลับมาน่าจะไม่อยู่แต่ถ้าอยู่ก็เปลี่ยนร้านแค่นั้นจบ”
“รับทราบค่ะบอส”
ตัดมาที่ปัจจุบัน เมื่อรถมาถึงหน้าร้านของไออุ่นแก้มได้แต่ชะเง้อมองไปในร้าน
“มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณแก้มทำไมชะเง้อขนาดนั้นแล้วเรามาทำอะไรกันที่นี่คะ”
“มาซื้อเสื้อผ้าให้คุณใบบัวยังไงล่ะคะ ตามคำสั่งบอสค่ะ”
