บทที่ 4 ธามไธผู้เย็นชา
เมียเด็กของเฮียธาม
ตอนที่ 4 ธามไธผู้เย็นชา
ใบบัวตอบออกมาหน้าตาเฉย “พูดบ้าอะไรของเธอ”
ธามไธถึงกับตาโตมองหญิงสาว ใบบัวดึงไว้พลางกระซิบ
“เมื่อกี้หนูขอโทษแต่ว่าตอนนี้ช่วยหนูก่อนได้ไหมขอร้อง”
“จะแฟนหรือว่าจะผัวหรืออะไรก็แล้วแต่ ตามที่มึงตกลงเอาไว้ไงหากไม่มีเงินมาจ่ายก็เตรียมตัวอาบน้ำขัดขี้ไคลแล้วเอาตัวเองขัดดอกให้เสี่ยได้เลย ไม่แค่นั้นนะใบบัวเตรียมหาที่ซุกหัวนอนใหม่ได้เลย”
“ไม่ๆ นะ ฉันจะรีบหาเงินมาให้นะขอร้อง”
“ไม่ได้นี่เกินกำหนดมาเป็นเดือนจะเข้าเดือนที่สองแล้ว เห้ยไอ้หนุ่ม แต่งตัวดีนี่เราอ่ะไม่คิดจะช่วยเหลือแฟนบ้างหรือไง หรือว่าปล่อยให้มันตายเหมือนหมาข้างถนนทั้งแม่ทั้งลูก” ชายอีกคนเอ่ยออกมา ธามไธปัดมือของใบบัวแต่ว่าหญิงสาวกำชายเสื้อเอาไว้แน่น
“คุณช่วยฉันหน่อยนะ จะให้ฉันทำอะไรก็ยอมนะช่วยฉันทีไม่อย่างนั้นแม่ฉันต้องตายแน่ๆ แม่ฉันป่วยอยู่ขอร้อง”
ใบบัวพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมาทำเอาผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มมองมาที่ทั้งสองแล้ว
“หยุดร้องได้แล้ว ถ้าหยุดจะคิดดูว่าควรช่วยหรือว่าไม่ควรช่วย” ธามไธตอบออกมาแบบนั้นทำเอาใบบัวหยุดทันที
“พูดจริงนะ..” หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาที่เปื้อนใบหน้าของเธอก่อนหันมาหาชายสองคนนั้น
“พี่พวกพี่ไปรอที่หน้าห้างได้ไหม เดี๋ยวฉันตามไป”
ไม่มีคำตอบแต่สองคนนั้นออกไปอย่างว่าง่าย ใบบัวหันมาหาธามไธ “คุณรอแปบนะ” หญิงสาวพูดพร้อมเดินไปหยิบกระเป๋าก่อนคุยอะไรกับเพื่อนร่วมงานแล้วเดินออกมา จังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของธามไธดังขึ้น หน้าจอขึ้นว่า “ดินแดน” ธามไธพ่นลมออกมาก่อนจะกดรับ “เฮียผมกลับก่อนนะเอาไว้ค่อยคุยกัน แค่นี้นะ”
“เมียโทรมาเหรอคะ? ไม่เห็นพูดอะไรสักคำ”
ใบบัวถามด้วยความอยากรู้ ธามไธหันไปมองก่อนพูดออกมาแล้วเดินนำหน้าไป “ไม่รู้สักเรื่องจะได้ไหม พูดจาแบบนี้มันน่าช่วยหรือเปล่า” คำตอบของธามไธทำเอาใบบัวถึงกับเบิกตากว้าง
“ให้ตายสินี่คำพูดคนที่หน้าตาดีเบ้าหน้าฟ้าประทานเหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อในปากคงจะมีทั้งคอกเลยมั้ง” “พล่ามอยู่ได้จะไปไหม” ไม่รอช้าใบบัวรีบตามออกมาระหว่างที่เดินไปหาชายสองคนนั้นแว๊ปหนึ่งธามไธก็คิดถึงคำพูดของน้องสาวที่คุยกันก่อนหน้านั้น
“เราก็หาใครสักคนก่อนที่คุณย่าจะหาให้สิ หาไม่ได้ก็จ้างเอาเงินเท่านั้นที่จะสามารถซื้อทุกอย่างพอถึงเวลาก็แค่บอกว่าเลิกกัน แค่นั้นก็จบ” ใบบัวดึงชายเสื้อธามไธให้เขารู้ตัวว่าถึงจุดที่นัดกับชายสองคนนั้นแล้ว ชายหนุ่มหันหน้ามาถามใบบัวเพื่อความแน่ใจ “ที่เธอบอกว่าจะยอมทำทุกอย่างนั่นจริงเหรอ?”
“จริงค่ะ แค่ช่วยให้หลุดพ้นจากเจ้าหนี้หน้าเลือดพวกนี้ก่อนได้ไหมเรื่องอื่นค่อยตกลงกันทีหลัง”
“ไม่ได้ ต้องตกลงกันตอนนี้หุบปากแล้วนั่งอยู่เฉยๆ” ธามไธบอกกับใบบัวก่อนหันมาหาสองคนนั้น
“เท่าไหร่ที่เด็กนี่เป็นหนี้เสี่ยของพวกนาย”
“8 แสน รวมทั้งที่ดินที่มันจำนองเสี่ย” หนึ่งในสองคนนั้นตอบออกมา
“โอเคได้ แต่ว่าไม่ใช่วันนี้ พรุ่งนี้9โมงเช้ามารอที่นี่พร้อมเอกสารปลดหนี้ทุกอย่าง”
“ไม่ได้ต้องวันนี้เท่านั้น” ธามไธมองหน้าสองคนก่อนเอ่ยออกมา “น่าจะรู้ว่าเงินจำนวนมากขนาดนี้ไปเบิกก็ต้องรอเป็นวัน เอาอย่างนี้พรุ่งนี้ให้ล้านหนึ่ง พอไหมนายสองคนก็แบ่งกันคนละแสน แค่ไปหาทางบอกเสี่ยพวกนายว่าพรุ่งนี้ ถ้าตกลงตามนี้ก็รับเงินแล้วจบ แต่หากว่ายืนยันว่าจะเอาวันนี้ให้ได้ก็จัดการกันเอาเอง เพราะยังไงก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยอยู่แล้ว” ขอตัว
สองคนมองหน้ากันเลิ่กลัก ก่อนที่พวกมันจะพยักหน้าให้เช่นเดียวกันกับธามไธที่หมายจะลุกแล้วเดินออกไเช่นกันแต่ดันถูกหญิงสาวดึงเอาไว้ “จะไปไหนคะ ไหนบอกว่ามีเรื่องที่ต้องคุยกันไง” “ไม่มีอะไรก็ช่วยแล้วนี่นา ที่เหลือก็จัดการเองสิ ทำไมต้องรอแต่ให้คนอื่นช่วยด้วยไม่เข้าใจ”
.........................................
อันนี้คือเย็นชาแล้วใช่ไหมคะเฮีย
คอมเม้นท์ มาพูดคุยและเป้นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ
