บทที่ 5 ธามไธผู้เย็นชา1
ตอนที่ 5 ธามไธผู้เย็นชา1
ใบบัววิ่งตามมายังที่จอดรถ ก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมา
“ตกลงคุณจะช่วยฉันไหมคะ ถ้าไม่ช่วยแล้วคุณบอกกับพวกนั้นไปแบบนั้นทำไมกัน คุณนี่มันร้ายกาจไม่ต่างจากคนพวกนั้นเลยนะคะ ใช่สิคุณมันนายทุนหน้าเลือด”
“ก็ช่วยให้เจ้าสองคนนั้นไปจากเธอแล้วไง เอาเป็นว่าถ้าเจอกันอีกคราวหน้าจะช่วยก็แล้วกัน” ธามพูดจบแล้วออกรถไปทันทีทำเอาใบบัวถึงกับอ้าปากค้างเพราะไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าผู้ชายอย่างนี้ดี
“โธ่โว๊ย !!คนรวยนี่มันแม่งไม่อวดก็เบ่งกันจริงๆคงมีแต่โคโค่เพื่อนฉันเท่านั้นแหละที่ไม่เป็นอย่างนั้น” ใบบัวคิดพร้อมกับเดินกลับเข้าไปที่ทำงาน
“ไปไหนมาใบบัว เอานี่ใบเสร็จที่คุณผู้ชายสุดหล่อเมื่อกี้รูดบัตรเอาไปลงรายการขายให้เรียบร้อย”
พนักงานสาวรุ่นราวคราวเดียวกันพูดพร้อมกับส่งใบเสร็จให้ใบบัว เมื่อเธอเอื้อมมือมาหยิบและอ่านรายละเอียด
“ธามไธ เตชานันท์ อย่างนั้นเหรอหือเพิ่งเคยเห็นตัวเป็นๆนี่มันใช่คนๆเดียวกันกับเจ้าของหมู่บ้านที่จะมากว้านซื้อที่ดินหลังบ้านเรานี่นา”
ใบบัวได้แต่รำพึงรำพันในใจก่อนที่จะฉุนคิดได้ว่า เธอเคยได้ยินวัยรุ่นแถวบ้านพูดถึงนายคนนี้นี่นา “ถ้าอยากเจอเจ้าของโครงการให้ไปที่ผับ XX Bar. จริงสิ”
ใบบัวคิดได้ถึงกับยิ้มออกมา
กว่าจะเลิกงานก็ปาเข้าไป6โมงเย็นใบบัวรีบกลับบ้านพร้อมกับรีบหาข้าวหาน้ำให้กับแม่ของเธอ
“แล้วจะไปไหนอีกล่ะลูก” แม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“หนูจะไปทำงานต่ออีกสักหน่อยอ่ะแม่ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ” ใบบัวหันมายิ้มให้กับแม่ที่ป่วยเป็นโรคไต
“ขอโทษนะคะแม่ที่ต้องโกหกหนูต้องหาเงินมาให้ได้ค่ะ” ใบบัวได้แต่คิดในใจไปอย่างนั้นเธอต้องทำให้แม่สุขสบายให้ได้ไม่มากก็น้อย
เวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆใบบัวมายืนที่หน้าผับ XX Bar.หญิงสาวมองป้ายที่ประกาศรับสมัครพนักงานแต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่ามันคืออะไรและต้องทำงายอย่างไร เมื่อคิดไม่ออกก็กดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทของเธอทันที
“ว่าไงแก”
โคโค่รับโทรศัพท์แล้วถามขึ้นมาทันทีเพราะนานทีปีหนใบบัวถึงจะโทรมาเพราะวันๆเธอมัวแต่ทำงานหาเงินนั่นเอง “แกฉันแค่อยากจะถามว่าที่ผับ PR มันคืออะไรหน้าที่ ที่ต้องทำอ่ะคืออะไรพอรู้บ้างไหม”
“ก็เหมือนประชาสัมพันธ์ไงแก เพียงแต่ในผับก็จะมีหน้าที่แบบเชียร์ให้ลูกค้าซื้อเหล้า หรือดื่มอะไรแบบนี้มันแล้วแต่ที่ว่าแต่ถามทำไม อย่าบอกนะว่าแกจะไปทำงานอีก” โคโค่ถามเพราะรู้ดีว่าเพื่อนต้องไปหางานทำอีกเป็นแน่
“ใช่ฉันว่าจะมาทำงาน คือหารายได้เพิ่มแหละแก แต่แกไม่ต้องพูดนะว่าทำไมฉันไม่รับเงินแก ฉันแค่เกรงใจแกหากยังเห็นฉันเป็นเพื่อนแกอย่ายักยอกเงินแกให้ฉันนะโคโค่”
ใบบัวรีบตัดบทเพื่อนก่อนในทันทีทันใดเพราะว่าเพื่อนเธอคนนี้ช่วยเหลือเธอมาโดยตลอดจนเธอเองก็เกรงใจจนไม่รู้จะเกรงใจยังไงแล้ว “เออๆฉันรู้แล้ว” โคโค่ตอบแค่นั้นเพราะรู้นิสัยเพื่อนของเธอดี เมื่อวางสายก็มองหน้าประตู
ก่อนค่อยๆเปิดประตูเข้าไปภายในอย่างช้าๆ
“น้องครับผับยังไม่เปิดครับ” พนักงานชายคนหนึ่งตะโกนมาทำเอาหญิงาสาวตกใจแทบแย่
“เอ่อ..คือว่าอย่างนี้ค่ะพี่คะหนูจะมาสมัครงานค่ะ เห็นป้ายติดไว้ด้านหน้าว่ารับสมัคร PR. สาวสวยสามารถเริ่มงานได้ในทันที”
“มีอะไร?” เสียงชายหนุ่มที่เดินเข้ามาทำเอาทั้งพนักงานหนุ่มและใบบัวหันไปมองพร้อมกัน
“นี่เธอ !!” ธามไธถึงกับชี้หน้าใบบัวทันที เช่นเดียวกันกับใบบัวที่ทำเป็นบังเอิญมาเจอกันที่นี่
“อ้าวคุณลูกค้าคนนั้น บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะคะอย่าลืมที่บอกกับฉันเมื่อกลางวันนะคะ ว่าถ้าเจอกันอีกคุณจะช่วยฉัน” ใบบัวรีบทวงคำมั่นสัญญาที่ไม่รู้ว่าจะเป็นจริงหรือเปล่าของธามไธในทันที
“แล้วมาทำอะไรที่นี่” ธามไธเปลี่ยนเรื่อง
“มาสมัครงานค่ะ อย่างที่เห็นฉันต้องการใช้เงินเป็นจำนวนมากคุณก็รู้” ใบบัวตอบออกมาและรอดูท่าทีของชายหนุ่ม
“มีอะไรก็ไปทำเถอะ” ธามหันไปบอกกับพนักงานหนุ่ม
“ครับเฮีย” พนักงานชายตอบรับก่อนเดินเลี่ยงไปทำงาน
“มาสมัครงานเหรองั้นตามมานี่” ธามไธพูดพร้อมกับเดินไปที่ชั้นสองของผับโดยมีใบบัวที่เดินตามไปอย่างกล้าๆกลัว เมื่อมาถึงห้องทำงานชายหนุ่มนั่งลงไปที่เก้าอี้มองหน้าใบบัวตั้งแต่หัวจรดเท้า
“มาสมัครตำแหน่งอะไร ?”
“ PR.ค่ะ เห็นป้ายบอกว่ารับตำแหน่งนี้ฉันพร้อมทำงานทันทีค่ะ” ใบบัวตอบออกมาด้วยความมั่นใจ“เธอรู้จักคำว่า PR.ดีแค่ไหนแล้วรู้เหรอว่า PR.ในผับทำหน้าที่อะไร ?”
ธามไธถามออกมาพร้อมกับลุกขึ้นมาแล้วเดินรอบๆตัวใบบัว
“ละ แล้ว มันคืออะไรคะ คุณก็บอกมาสิว่าต้องทำอะไรบ้างถ้าไม่บอกฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร”
“ทำได้เหรอ ดูท่าจะไก่อ่อนซะด้วยจะทันเล่ห์เหลี่ยมคนเหรอแบบนี้” ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่ยืนหน้าคว่ำอยู่ตรงหน้า
“ถ้าจะไม่ทันก็คงไม่ทันคุณนั่นแหละ”
“หน้าที่ของเธอก็คือ โดยถ้าจะแปลตามตรง PR ในสถานบันเทิง ก็คือ ผู้ให้ความบันเทิงแก่แขกด้วยการนั่งดื่มเป็นเพื่อน ที่ไม่ต้องเต้น โดย ดื่ม คือ จำนวนครั้งที่ลูกค้าเรียกไปนั่งดื่มด้วย คิดเป็น เช่น 1 ดื่มเท่ากับ สามสิบนาที คิดดื่มละสามร้อย บางที บังคับสามดื่ม ก็เท่ากับ นั่งคุยด้วยชมครึ่ง หมดเงินไปเก้าร้อย
(ราคาดื่มกับเวลานั่งอาจจะต่างกันออกไปในแต่ละร้าน)
หรือถ้าร้อนเงินมากๆก็นอนกับแขกแล้วแต่บุคคล ทำได้ไหม”
“ทำได้ค่ะ แต่ว่าฉันดื่มเหล้าไม่เป็น”
คำตอบของใบบัวทำเอาธามไธถึงกับกลั้นเขาไว้ไม่อยู่
“ดื่มไม่เป็นแต่อยากมาทำงานเนี่ยนะ เป็นพนักงานเสริฟยังไม่ได้เลยเธอ อีกอย่างนะถ้าทำงานที่นี่รู้ไหมกฎเหล็กคืออะไร?”
ใบบัวมองหน้าชายหนุ่มด้วยความสงสัย
“อะไรคะ ?”
“ก่อนทำงานต้องแก้ผ้าให้ดูเรือนร่างก่อน และต้องตรวจสอบสินค้าด้วยว่าดีไหม ใช้งานได้หรือเปล่าหรือว่าผ่านการใช้งานมาหนักแค่ไหน”
ธามไธนึกสนุกอยากจะแกล้งเด็กคนนี้ขึ้นมาถึงกับอำเล่น
“อะ อะไรนะคะ ถอดเสื้อผ้าอย่างนั้นเหรอ ?”
“ใช่ ถ้าไม่ทำก็กลับบ้านไป”
“แต่ว่า...” ใบบัวถึงกับมีสีหน้าถอดสี
