บทที่ 7 ร้อนเงิน
ตอนที่ 7 ร้อนเงิน
ใบบัวรีบเซ็นสัญญาในทันทีสามปีเท่านั้นก็ปลดหนี้แล้วอีกทั้งยังมีงานดีๆอีก ถ้าทำงานเป็นพนักงานขายกี่ปีจะปลดหนี้ได้ เซ็นๆไปเถอะใบบัวจะได้จบๆใบบัวคิดไปเซ็นไป ดีกว่าไปเป็นเมียไอ้เสี่ยหรือว่าต้องโดนยึดบ้านไป
ธามไธหันมาหยิบไอแพดส่งให้กับใบบัว หญิงสาวรับมาอย่างงง “อะไรคะ ?”
“ค้นหาคำว่า เตชานันท์ แล้วจำหน้าแต่ละคนเอาไว้แล้วเดี๋ยวเฮียจะบอกว่าแต่ละคนมีนิสัยยังไง” ใบบัวพยักหน้าก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
“ตายแล้ว !!”
“ใครตาย” ธามหันมาถามด้วยความตกใจ
“ในสัญญาเฮียเขียนไว้ว่า ว่าจ้างให้เป็นแฟนในระยะเวลา3ปีและทำตามทุกอย่างโดยที่ไม่มีข้อแม้ นั่นหมายความว่าหมายถึงเรื่อง....” ใบบัวพูดไม่ทันจบก็รีบยกมือปิดปากตัวเองทันทีใบหน้าค่อยๆแดงก่ำออกมาทีละนิดๆ
“อะไรมีอะไร ว่ามาเลย” ชายหนุ่มรู้ว่าเธอหมายถึงอะไรแต่ก็ไม่พูดออกมาเพราะรู้ว่าใบบัวไม่กล้าที่จะพูดออกมา
“เอาเป็นว่าถ้าถึงเวลาแล้วจะบอกแต่ว่าตลอดเวลา 3 ปีนี้ห้ามมีแฟนเป็นอันขาดตกลงไหม”
“อะไรนะ ห้ามมีแฟนจะให้ครองโสด3ปีเลยเหรอ”
“หรือว่าตอนนี้เธอมีแล้ว ? ถ้ามีก็ยกเลิกสัญญา อย่าโกหกเพราะว่าถึงเวลาถ้ามีอะไรกันผู้ชายมันรู้นะว่าผู้หญิงอ่ะผ่านมาหรือยัง ว่าไงถึงตอนนี้เปลี่ยนใจก็ไม่สายหรอกนะ”
“ไม่ค่ะ ไม่เปลี่ยนใจ เอาไงเอากันค่ะฉันร้อนเงินบอกเลย”
ธามไธกระตุกยิ้มที่มุมปาก จะหัวเราะก็ไม่กล้าก่อนหันหน้าไปทางอื่นและได้แต่ยิ้มอยู่คนเดียว
“เอาล่ะเฮียฉันเซ็นไปเรียบร้อยแล้วว่าแต่พรุ่งนี้เฮียจะไปจ่ายเงินให้ไอ้สองคนนั้นจริงเหรอ?”
“เธอคิดว่าหน้าอย่างฉันพูดเล่นเหรอใบบัว คืนนี้เริ่มงานเลยค้างที่นี่”
“ฮะ..อะไรนะคะ ค้างที่นี่” ใบบัวถึงกับตกใจ
“ต้องนอนห้องเดียวกันไหมคะ หรือว่าคนละห้องแต่เฮียบอกแล้วว่านอนคนละห้องถูกไหมคะ”
“ไม่ดีกว่าเปลี่ยนมานอนห้องเดียวกันดีกว่าถือว่ามาศึกษานิสัยใจคอกันก็แล้วกันนะ” เมื่อได้ฟังธามไธพูดใบบัวไม่รอช้าที่จะรีบต่อรองข้อเสนอ
“เฮียคะเอาจริงๆนะฉันต้องกลับบ้านแม่ไม่สบายฉันต้องไปดูแลแม่ คงค้างคืนไม่ได้หรอกค่ะต่อให้ดึกแค่ไหนก็ต้องกลับบ้าน”
“อืมเข้าใจล่ะงั้นไปเดี๋ยวไปส่ง พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ”
เมื่อธามไธมาส่งใบบัวที่บ้านชายหนุ่มถึงกับตกใจที่เห็นว่าหมู่บ้านนี้คือหมู่บ้านที่โครงการของเขากำลังมีปัญหาอยู่นั่นเอง
“ถึงแล้วค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคะ ขอเบอร์โทรศัพท์เฮียด้วยคะจะได้โทรหาเผื่อว่าเฮียเบี้ยว” ใบบัวพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้กับธาม ชายหนุ่มหยิบมาแล้วกดเบอร์ตัวเองและโทรออกทำให้โทรศัพท์ของเขาเองโชว์เบอร์ของใบบัวเช่นกัน
“แล้วเจอกันพรุ่งนี้” พูดจบก็ขับรถออกไปในทันทีใบบัวเดินเข้าบ้านและได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ
“กลับมาไวจังเลยลูกไหนว่าไปทำงาน” แม่ถามเมื่อเห็นลูกสาวกลับเข้าบ้านไว
“อ่อได้งานแล้วแม่ เจ้านายใจดีให้เริ่มงานพรุ่งนี้” หญิงสาวตอบแม่พร้อมกับปิดประตูบ้านให้เรียบร้อย
“เมื่อกลางวันพวกเสี่ยมาที่บ้านเห็นมันบอกว่าจะไปหาลูกที่ทำงานมันไปกันไหม” แม่ถามด้วยความเป็นกังวล
“ไปแม่ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะต่อไปมันจะไม่มากวนเราอีกแล้วแม่เจ้านายหนูเขาจะจ่ายให้ แค่หนูต้องทำงานใช้หนี้เขาเท่านั้นเอง ต่อไปแม่จะได้สบายใจไม่ต้องเป็นกังวลนะคะแม่” ใบบัวบอกแม่พร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดแม่เอาไว้
“แม่ขอโทษนะลูกที่แม่เป็นแม่ที่ไม่เอาไหน ไม่สามารถทำงานมาเลี้ยงลูกได้”
“ไม่เอาน่าแม่ อย่าพูดอย่างนี้สิคะ หนูเป็นลูกหน้าที่ของลูกคือตอบแทนพระคุณของแม่ไม่ใช่เหรอคะ”
ทางด้านธามไธที่มาส่งใบบัวที่บ้านแล้วนั้นก็กลับมาที่ผับเหมือนเดินก่อนตรงไปที่ห้องด้านบนของผับซึ่งเป็นห้องพักผ่อนของเขาและหุ้นส่วนคนอื่นๆ
“ว่าไงไอ้เสือเห็นเด็กบอกว่ามึงหิ้วผู้หญิงออกไปข้างนอกเรื่องจริงเหรอวะเพื่อน ?”
สมชายหรือที่เพื่อนๆมักจะเรียกเขาว่า ไอ้ชาย เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะนานทีปีหนจะได้เห็นว่าธามไธพาสาวออกไปด้านนอกผับ “เด็กมึงนี่รายงานเร็วดีนะ”
เขาตอบพร้อมกับเดินไปมองที่ผนังกระจกที่สามารถมองเห็นด้านล่างได้ สายตาชายหนุ่มกำลังเพ่งมองชายหนุ่มหญิงสาวที่กำลัง โยกตัวกันตามจังหวะของเสียงเพลง
“ใครวะ” สมชายถามด้วยความอยากรู้
“ไม่รู้สักเรื่องจะได้ไหม” ธามไธตอบเสียงนิ่งก่อนจะหันไปหยิบแก้วไวน์ และ รินไวน์ ใส่ในแก้วนั้นก่อนค่อยแกว่งแก้วไปมาแล้วจิบไวน์เบาๆ
“ก็อยากรู้นี่นาว่าเธอคนนั้นเป็นใครกัน ถึงได้ทำให้เฮียธามผู้เฉยชาพาออกไปจากผับได้ ทั้งที่ร้อยวันพันปีมีสาวๆมายืนให้เลือกต่อหน้าตั้งหลายคน แต่ดันมาสนคนที่มาสมัครงานเนี่ยนะ”
“ขืนพูดอีกคำหนึ่งนะ กูจะกลับล่ะ ไม่ต้องฉลองแล้วนะวันเกิดวันตายอะไรของมึงอ่ะ คิดว่าหน้าอย่างกูจำเป็นต้องมาตอบคำถามอะไรของมึงเหรอ เอาไว้ถ้าอยากจะบอกอยากจะเล่ากูจะบอกมึงเองไอ้ชาย อย่า ส ใส่เกือกให้มันมากนัก” ธามพ่นไฟออกมาเป็นชุดทำเอาสมชายเพื่อนรักของเขาเงียบกริบ
