บทที่ 114 มืดมนไม่ต่างกัน

"ลิเดีย..." ออสตินเผลอเรียกชื่อเธอออกมา ก่อนจะรีบยืนกั้นหน้าเพียงไพลินไว้ทันทีที่ตั้งสติได้

เพียงไพลินยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง สายตามองสลับไปมาระหว่างออสตินกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ลิเดีย?" เธอถามด้วยความสับสน 

"นี่ แม่เธอใช่ไหม?" เพราะสรรพนามที่เขาเอ่ยเรียก ทำให้เพียงไพลินรู้สึกไม่มั่นใจ จนต้องถาม ...