บทที่ 122 ค่อยเป็นค่อยไป
หลังจากพิธีรับปริญญาผ่านไปได้ไม่กี่สัปดาห์ เพียงไพลินตัดสินใจเดินทางกลับไทยพร้อมกับพิมพ์พรรณ เธอบอกกับประไพรว่าถึงเวลาแล้วที่จะกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างจริงจังในบ้านเกิด
"หนูอยากช่วยแม่ทำร้านค่ะ" เธอบอกกับพิมพ์พรรณตั้งแต่วันแรกที่กลับมาถึง
"แต่หนูมีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง"
"เงื่อนไขอะไรลูก" พิมพ์พรรณ...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 309
2. บทที่ 2 อุบัติเหตุหรือพรหมลิขิต
3. บทที่ 3 เช้าชุลมุน
4. บทที่ 4 แม่หมายความว่าไง
5. บทที่ 5 ยอมจำนน
6. บทที่ 6 เตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าว
7. บทที่ 7 เรื่องบังเอิญแน่เหรอ?
8. บทที่ 8 ผมพอใจมาก
9. บทที่ 9 เรียกเฮียสิหนู
10. บทที่ 10 คำก็เมียสองคำก็เมีย
11. บทที่ 11 ต้องยอมๆ เขาไปก่อน
12. บทที่ 12 แค่แต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์
13. บทที่ 13 เพื่อนแม่พอทน ลุงพอเลย
14. บทที่ 14 จะได้ไม่ต้องขึ้น ขึ้น ลง ลง
15. บทที่ 15 หนูจะไม่ว่าเฮีย เรื่องผู้หญิงของเฮียก็แล้วกัน
16. บทที่ 16 ความลับไม่มีในโลก
17. บทที่ 17 อย่ายุ่งกับคนของกู
18. บทที่ 18 เฮียก็หวงของเฮีย
19. บทที่ 19 ถึงจะไม่ฝืนใจ ก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน
20. บทที่ 20 ซื้อใจ
21. บทที่ 21 ไว้คืนเสาร์หน้า...
22. บทที่ 22 ไอ้พี่เวร
23. บทที่ 23 ใครจะไปรักตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นลง
24. บทที่ 24 เกริ่นไว้ก่อน
25. บทที่ 25 อย่าอิจฉาสิ
26. บทที่ 26 นี่ว่าที่เมียผม
27. บทที่ 27 เรายังไม่ได้แต่งกันเลยนะ
28. บทที่ 28 รอดไปอีกวันสินะ
29. บทที่ 29 อยากเดินตามรอยน้องชาย
30. บทที่ 30 งานหมั้น
31. บทที่ 31 เด็กดีของเฮีย
32. บทที่ 32 เริ่มหวงเมีย
33. บทที่ 33 แสดงตัว
34. บทที่ 34 ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกได้เสวยสุข
35. บทที่ 35 ตัดได้ก็ตัด
36. บทที่ 36 ต่อไปนี้ฉันจะไม่มีเพื่อนชื่อแอมป์อีก
37. บทที่ 37 อยากได้เมียเด็ก
38. บทที่ 38 อย่ามาแตะต้องตัวฉัน
39. บทที่ 39 เรามีเรื่องต้องคุยกัน
40. บทที่ 40 กลายเป็นรัก โดยปราศจากข้อตกลง
41. บทที่ 41 เธอคนนั้น
42. บทที่ 42 พรชิตา
43. บทที่ 43 เฮียรักหนูตั้งแต่แรกเห็นแล้วต่างหาก
44. บทที่ 44 ดอกไม้ปริศนา
45. บทที่ 45 หึงตรงไหน
46. บทที่ 46 เงาอดีต
47. บทที่ 47 ความห่างเหิน
48. บทที่ 48 ยังไม่พร้อม
49. บทที่ 49 รอยเริ่มร้าว
50. บทที่ 50 เกินจะรับไหว
51. บทที่ 51 ความจริงที่พูดไม่ได้
52. บทที่ 52 พากันดื่มแก้เครียด
53. บทที่ 53 ความสัมพันธ์ค่อนข้างอธิบายยาก
54. บทที่ 54 ค่อยไปทนเอาตอนท้าย
55. บทที่ 55 เบื่อเต็มทีแล้ว
56. บทที่ 56 ใกล้จะจบงทุกที
57. บทที่ 57 แค่ลืมตายังยาก
58. บทที่ 58 ความจริงเจ็บปวดกว่านั้น
59. บทที่ 59 แล้วเราจะไม่ติดค้างอะไรอีก
60. บทที่ 60 บาดแผลจากคนที่รักที่สุด
61. บทที่ 61 คำขอของลูกสาว
62. บทที่ 62 บทลงโทษจากพี่ชาย
63. บทที่ 63 นับถอยหลัง
64. บทที่ 64 หนูท้อง
65. บทที่ 65 เดี๋ยวกูจัดการเอง
66. บทที่ 66 ยิ่งปิดยิ่งบานปลาย
67. บทที่ 67 งั้นก็ไม่ต้องสุขกันสักคน
68. บทที่ 68 บินแน่แม่จ๋า
69. บทที่ 69 Boarding Closed
70. บทที่ 70 เริ่มต้นใหม่จริงๆ สักที
71. บทที่ 71 ให้มันแตกสลายไปกับความทรงจำ
72. บทที่ 72 หนุ่มไทยอีสาน
73. บทที่ 73 แค่เพื่อนไปก่อนนะคะ
74. บทที่ 74 พยายามไม่มีเธอ
75. บทที่ 75 อย่าโทรมารบกวน
76. บทที่ 76 ความจริงเรื่องสุดท้าย
77. บทที่ 77 ไม่รับปาก
78. บทที่ 78 จบสิ้นจริงๆ เสียที
79. บทที่ 79 ไม่เห็นลูกมีความสุขแบบนี้นานแล้ว
80. บทที่ 80 สองคนพี่น้อง
81. บทที่ 81 ความฝันที่พังทลาย
82. บทที่ 82 ระบาย
83. บทที่ 83 ค่อยๆ เปิดใจ
84. บทที่ 84 ได้กลับไปเป็นเพียงอีกครั้ง
85. บทที่ 85 แค่ได้รู้ว่าเธอสบายดี
86. บทที่ 86 ลูกคนแรก (แน่นะคะ?)
87. บทที่ 87 ความสุขผ่านไปเร็วเสมอ
88. บทที่ 88 จำเอาไว้ให้ดี!!!
89. บทที่ 89 อีกนิดเดียว
90. บทที่ 90 เหลือเพียงภาพในฝัน
91. บทที่ 91 ปลดปล่อยตัวเองจากความลับ
92. บทที่ 92 เห็นอกเห็นใจ
93. บทที่ 93 เหมือนว่าแม่จะไม่ปลื้ม
94. บทที่ 94 ข้อเรียกร้องที่เหมือนจะไม่มีขอบเขต
95. บทที่ 95 เพราะความลับไม่มีในโลก
96. บทที่ 96 ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
97. บทที่ 97 เรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด
98. บทที่ 98 โดยสมบูรณ์
99. บทที่ 99 ที่เคยบอกว่าเราจะมาพบกันใหม่
100. บทที่ 100 กลับไทยด่วน
101. บทที่ 101 อีกไม่นาน
102. บทที่ 102 สิ้นสุดความลับ
103. บทที่ 103 คำขอจากพิมพ์พรรณ
104. บทที่ 104 ออสติน
105. บทที่ 105 ก็ไม่เห็นจะหล่อตรงไหน
106. บทที่ 106 ทำกับเมียกูแบบนี้ได้ไง
107. บทที่ 107 (ตัว) แม่เดินเกมเอง
108. บทที่ 108 อยากรู้เหมือนกันว่า...
109. บทที่ 109 เด็กมันปีนเกลียว
110. บทที่ 110 อย่ามาให้เห็นหน้าอีก
111. บทที่ 111 ถ้าใช้สติให้มากกว่านี้
112. บทที่ 112 ทำได้แค่รอ
113. บทที่ 113 ไม้แข็งของลิเดีย
114. บทที่ 114 มืดมนไม่ต่างกัน
115. บทที่ 115 กว่าจะรู้ตัวก็สาย
116. บทที่ 116 เฮียกำลังไป
117. บทที่ 117 อ้อมกอดที่คุ้นเคย
118. บทที่ 118 แยกย้ายกันไปเติบโต
119. บทที่ 119 อยู่คนเดียวได้บ้างแล้ว
120. บทที่ 120 แค่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
121. บทที่ 121 ความสำเร็จแรก
122. บทที่ 122 ค่อยเป็นค่อยไป
123. บทที่ 123 ทะเบียนสมรสไม่เคยหมดอายุ
ย่อ
ขยาย
