บทที่ 16 ความลับไม่มีในโลก

เช้าวันรุ่งขึ้น

กลิ่นกาแฟหอมอบอวลในคาเฟ่เล็กๆ หน้ามหาวิทยาลัย แต่ไม่ได้ช่วยให้เพียงไพลินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลย 

เธอนั่งเขี่ยฟองนมในแก้วไปมา สายตาคอยชำเลืองมองประตูร้านเป็นระยะ จนกระทั่งโบว์เดินเข้ามา สายตาของเพื่อนสนิทที่จ้องมองมานั้นดูดุกว่าปกติ

“เอาล่ะ... เริ่มได้” โบว์นั่งลงตรงข้ามพลางกอดอก 

“อีลุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ