บทที่ 17 อย่ายุ่งกับคนของกู

หลังเลิกเรียน เพียงไพลินเดินออกมาจากตึกคณะด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ในหัวยังคงมีคำพูดของโบว์และแอมป์วนเวียนอยู่ไม่เลิก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความล่าสุดที่ได้รับเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

‘เฮียกำลังไปรับ รอหน้าตึกนั่นแหละ อย่าไปไหน’

เธอถอนหายใจทิ้งพลางกวาดสายตามองหาที่นั่งพักรอใต้ตึกคณะที่เป็นโอเพ่นแอร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ