บทที่ 5 ยอมจำนน
เพียงไพลินเดินเข้าไปหาแม่ด้วยอารมณ์ที่เย็นลง เธออยากจะลองพูดเหตุผลของตัวเองดูก่อน เผื่อว่าแม่จะเข้าใจเธอบ้าง
“แม่คะ...” พิมพ์พรรณหันมองลูกสาว ขณะกำลังกดวางสาย เธอเองก็เริ่มใจเย็นลงแล้วเหมือนกัน
“คงไม่ได้จะมาอาละวาดอีกใช่ไหม”
“แม่จะไม่ถามจริงๆ เหรอว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น”
“ถ้าใจเย็นลงแล้วก็เล่ามา แกก็น่าจะรู้ว่าแม่ไม่มีทางเชื่อว่าแกเต็มใจอยู่แล้ว” พิมพ์พรรณตอบอย่างใจเย็นที่สุด แต่คำตอบนั้นก็ทำให้เพียงไพลินพอใจ อย่างน้อยแม่ของตัวเองก็ยังรู้จักเธออยู่บ้าง
“เมื่อคืนเพียงเอาไวน์ไปเสิร์ฟตามที่แม่บอก แต่ว่าคนที่ออกมารับไม่ใช่พี่แองจี้ แต่เป็น...ลูกค้าแม่”
“เขากระชากแกเข้าไปเหรอ? แกได้ร้องให้คนช่วยไหม แม่จะได้เรียกพนักงานมาจัดการถูกคน ถ้ามันมีคนเห็นแล้วไม่ช่วยแก” คำพูดนั้นทำให้เพียงไพลินต้องกลืนน้ำลายลงคอ
“เพียง....เข้าไปเอง” พิมพ์พรรณเงยหน้ามองลูกสาว สายตาของเธอดูเหมือนจะตกใจไม่น้อย
“เขาบอกให้เพียงเอาเข้าไปวางในห้อง แล้วเขาก็...ชวนเพียงดื่ม”
“แกก็ดื่มน่ะเหรอ?”
“ก็...ตอนนั้นเพียงเมา แม่ก็รู้ว่าเพียงดื่มไปเยอะ”
“แล้วแกจะบอกว่าเขาข่มขืนแกได้ยังไง”
“ก็...เพียงเมา”
“มันก็ตอบยาก แต่เอาเถอะแม่รู้ว่าแกไม่ได้อยากนอนกับเขาหรอก แม่เลี้ยงแกมาตั้งแต่คลอดจนโต แม่รู้จักลูกของแม่ดีที่สุด” พิมพ์พรรณเริ่มใช้ไม้อ่อนกับลูกสาวเธอรู้ว่าต้องพูดอย่างไร เพียงไพลินถึงจะยอม
“แต่...” พิมพ์พรรณหยิบเอาซองเอกสารออกมายื่นให้ลูกสาว ข้างในเป็นข้อมูลของคลับที่กำลังถูกตรวจสอบ บางอย่างเพียงไพลินก็รู้ว่าแม่ตัวเองทำและมันผิดกฎหมาย บางอย่างเธอก็ไม่รู้มาก่อน
“แม่....นี่มัน”
“มีคนกำลังจะโจมตีแม่ ข้อมูลทั้งหมดจะใช้เพื่อจับแม่และปิดคลับ บางอย่างก็จริง บางอย่างก็ไม่จริง แต่แม่ไม่มีอำนาจที่จัดการมันด้วยตัวเองได้” พิมพ์พรรณถอนหายใจเพื่อระบายความเครียด เธอติดอยู่กับเรื่องนี้มาสักพักแล้ว และพยายามหาทางออกอยู่นาน
“แม่มีแค่เงิน แกรู้ใช่ไหมว่าถ้าเราจ่ายส่วย เราจะต้องจ่ายไปตลอดชีวิต” เพียงไพลินยังคงฟังแม่ของเธอพูดอย่างตั้งใจ แต่ตาก็ไล่ดูข้อมูลทั้งหมดและก็พอจะเข้าใจสิ่งที่แม่กำลังพูด
“แม่เห็นว่านี่เป็นโอกาสเหมาะ ที่จะใช้อำนาจของคุณอชิช่วยเรา แม่ก็ไม่ได้มั่นใจว่าเขาจะตกลง เพราะเขาก็...เจ้าชู้ไม่เป็นหลักแหล่ง ไม่คิดว่าจะยอมตกลงแต่งกับแกจริงๆ” เพียงไพลินเงยหน้ามองแม่ของเธอ
“ไหนๆ แกก็...เสียตัวให้เขาไปแล้ว แล้วแกก็ไม่ได้มีแฟนไม่ใช่เหรอ แม่แค่ขอให้แกช่วยแต่งงานกับเขาเพื่อเอาบารมีของเขามาคุ้มหัวเราก็พอ” เพียงไพลินวางเอกสารลงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างแม่ของตัวเอง
“แล้วแม่มั่นใจได้ไงว่าเขาจะช่วย แม่พูดเองไม่ใช่เหรอว่าเขามีอำนาจ เขาอาจจะไปช่วยทางนั้นปิดคลับแม่ก็ได้ แล้วถ้าเขามีอำนาจขนาดงัดข้อกับตำรวจได้ เพียงก็คงต้องทำใจว่าอาจจะต้องเสียตัวฟรี”
“แม่รู้สึก...ว่าเขาจะยอม”
“ยังไง?”
“ตอนแรกที่แม่เห็นเขาอยู่ที่คลับเมื่อตอนเช้า แม่ก็ตกใจมากแล้ว เพราะปกติเขาไม่มีทางจะค้างคืนกับผู้หญิงที่ไหน พอขึ้นไปเห็นชัดๆ ว่าเป็นเขาจริงๆ แล้วก็เดินตามแกพยายามเจรจา แม่รู้สึกได้ว่าเขาสนใจแกมาก เลยอยากลองเสี่ยงดู”
“คนแบบนั้นจะมาจริงจังอะไรกับนักศึกษาหน้าตาธรรมดาๆ แบบเพียง”
“มันก็ไม่แน่ เขาก็เพิ่งโทรมาคุยกับแม่ ว่าจะเข้ามาคุยเรื่องแต่งงาน” เพียงไพลินใช้ความคิดอย่างหนัก เพราะรู้ดีว่ากว่าที่แม่จะสร้างคลับแห่งนี้ขึ้นมาได้ แม่ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ตลอดชีวิตนี้แม่เลี้ยงเธอมาอย่างดีที่สุด ที่แม่เลี้ยงเดี่ยวคนหนึ่งจะทำได้ และไม่เคยขอ ไม่เคยคาดหวังอะไรจากเธอเลย
“ถ้าแม่คิดว่าการแต่งงานกับคุณอชิอะไรนั่นคือทางออกที่ดีที่สุด... เพียงจะยอมแต่ง เพียงทำเพื่อแม่นะ เพียงรักแม่” เด็กสาวพูดพลางเอนตัวลงไปซบที่ไหล่ของคนเป็นแม่ พิมพ์พรรณชะงักเล็กน้อย ก่อนจะกอดลูกสาวแน่น
“แม่ขอบใจมากนะที่เสียสละเพื่อแม่ แกก็เอาใจเขาสักหน่อยนะ ไม่นานเขาก็คงเบื่อแล้วถึงตอนนั้นจะเลิกกับเขาแม่ก็ไม่ว่านะ แม่ขอโทษที่ทำแบบนี้”
“เพียงไม่โกรธแม่หรอก แต่...ไม่ใช่ว่ากลับไปแล้วเขาจะเปลี่ยนใจเหรอ ดูเหมือนจะตอบส่งๆ เพื่อให้แม่ยอมปล่อยเขาไปแค่นั้น”
“ไม่หรอก คนอย่างคุณอชิถ้าเขาไม่อยากแต่ง เขาไม่จำเป็นต้องตอบรับ แม่ว่า...แกคงมีอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาพอใจ แต่อะไรสักอย่างนั้นมันจะรั้งใจเขาไว้ได้แค่ไหนเท่านั้นแหละ”
“เพียงไม่สนอะไรทั้งนั้น ขอแค่เขาช่วยแม่ได้จริงๆ เพียงสัญญาว่าเพียงจะยอมทำทุกอย่าง” พิมพ์พรรณกระชับอ้อมกอดแน่น หัวใจคนเป็นแม่กระตุกวูบ
เธอรู้จักลูกสาวของตัวเองดี การฝืนใจทำเรื่องนี้ไม่ง่ายเลยสำหรับคนอย่างเพียงไพลิน เธอไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วเธอจะพูดกับลูกสาวให้ยอมจนสำเร็จได้
“งั้นเพียงขอไปซื้อยากินก่อนนะแม่”
“ยาอะไร”
“ยาคุมฉุกเฉิน”
“นี่เขาไม่ได้ป้องกันด้วยเหรอ”
“ไม่รู้สิ เพียงเมามากจริงๆ จำไม่ได้ ไม่อยากเสี่ยง”
“แต่ว่า...”
“แม่คงไม่ตั้งความหวังให้เพียงท้องกับเขาหรอกใช่ไหม?” หญิงสาวพูดดักคอแม่ของเธอ
“แกพูดขนาดนี้แล้ว แม่คงไม่ขอร้องอะไรเพิ่มแล้วล่ะ ถ้าไม่อยากท้องก็เชิญแกตามสบาย” เพียงไพลินพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์พรรณนั่งอยู่คนเดียวกับความรู้สึกผิดที่จุกแน่นอยู่ในอก
“แม่ไม่มีทางเลือกจริงๆ ยายเพียง แม่ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
