บทที่ 84 ได้กลับไปเป็นเพียงอีกครั้ง

สนามบินเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ เพียงไพลินยืนรอตรงจุดนัดหมายพร้อมป้ายกระดาษที่เขียนชื่อโบว์ไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่จำเป็นต้องถือป้ายอะไรแบบนี้เลย แค่อยากทำให้เพื่อนหัวเราะตอนเจอกัน

สายตาของเธอกวาดมองไปตามประตูทางออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยลากกระเป๋าเดินทา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ