บทที่ 97 เรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด

โบว์วิ่งออกจากตึกบริษัทด้วยน้ำตาที่ไหลไม่หยุด สายตาพร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นทาง เธอวิ่งตรงไปที่ลานจอดรถโดยไม่คิดอะไรมากไปกว่า อยากหนีให้ไกลจากทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น

กุญแจรถของอนุชิตที่เธอยังพกติดตัวอยู่ เพราะเพิ่งไปหยิบของในรถแล้วยังไม่ได้คืน กลายเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ในมือตอนนี้ โบว์รีบเปิดประตูรถแล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ