บทที่ 14 ตอนที่ 14
“แต่ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเธอก็รู้”
เขาเคยคุยกับเธอแล้ว ตั้งแต่แอบได้เสียกันครั้งแรก ในวันที่มีงานเลี้ยงเมื่อสามเดือนก่อน เขาไม่ได้รักชอบเธอ แต่ที่เผลอไปมีอะไรด้วย เพราะเขาเมา เขาจำเรื่องในคืนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ตื่นมานอนแก้ผ้าอยู่กับเธอบนเตียง มันก็เลี่ยงที่จะไม่รับผิดชอบไม่ได้ หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยมีอะไรกับเธออีกเลย ก่อนเธอจะบอกเขาว่าเธอท้อง และเรียกร้องให้เขาแต่งงานด้วย
“แล้วคุณมาทำดีกับหนูทำไมคะ”
“เพราะเธอท้องลูกของฉัน”
“ถ้าไม่มีลูก คุณก็คงไม่ทำดีกับหนูใช่ไหม ลูกที่เกิดมาเพราะความไม่ได้ตั้งใจ คุณไม่ต้องเอามันไว้หรอกค่ะ เอามันออกไปเลย นี่แน่ะ!”
มือเล็กยกขึ้นทุบที่ท้องไปมา จนมือหนาต้องคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น เพื่อกันไม่ให้เธอทำอะไรลูกของเขาได้อีก ถึงเขาไม่ได้รักเธอ แต่เขารักลูก และเขาอยากรับผิดชอบ แค่ลูก
“ฮือ คุณขุนใจร้าย ฮือ หนูจะไปเอาเด็กออก ฮือ”
“อย่าทำแบบนี้ได้ไหม ฉันลำบากใจนะ เธอก็รู้ว่าคืนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันขอโทษ”
มือหนาลูบขึ้นลงเบาๆกับแผ่นหลังเล็ก เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะนอกใจภรรยา ไม่ได้ตั้งใจจะทำผิดแบบนี้ด้วย แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว บอกว่าไม่ได้ตั้งใจมันก็เหมือนแก้ตัว แต่เขาไม่อยากเลิกกับอารยา เขากับเธอยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้กันอีกเยอะ ตอนนี้เขากับเธอกำลังไปกันได้ดีกว่าเมื่อก่อนซะอีก เขาไม่อยากเสียเธอไป
“ก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องยอมให้หนูเอาลูกออก”
“ไม่ได้!”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ในเมื่อคุณไม่ได้ตั้งใจให้เด็กมันเกิดมา หนูก็ไม่อยากให้ลูกของหนูดึงรั้งคุณไว้หรอกค่ะ พรุ่งนี้หนูจะเอาเด็กออก”
“ไม่ได้นะมาร์”
ตุบ!ตุบ! “เสี่ยบ้า”
มือเล็กๆยกทุบอกแกร่งสองสามที ปล่อยก้อนสะอื้นกับน้ำตาไหลลงอาบน้ำไม่หยุด เขาไม่คิดจะหย่าจริงๆ ซ้ำยังจะทิ้งเธอแล้วเอาแต่ลูก เธอไม่ยอมหรอก ไม่เด็ดขาด!
“อย่าทำเด็กเลยนะ ถือว่าฉันขอ”
“แล้วเสี่ยจะให้หนูทำยังไง ในเมื่อคุณไม่ต้องการหนูกับลูก”
“เธอช่วยรับเงินไปไม่ได้เหรอ”
“เสี่ยคิดว่าเงินมันมีค่าเหรอคะ เสี่ยคิดว่าเงินของเสี่ยมันเปลี่ยนเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับหนูได้อย่างนั้นเหรอ”
“เธอจะให้ฉันทำยังไง”
“ถ้าเสี่ยไม่หย่า หนูจะเอาลูกออกค่ะ เสี่ยกลับเถอะค่ะ หนูให้เวลาเสี่ยสามวัน ถ้าไม่ได้ตามนั้น เสี่ยต้องยอมให้หนูเอาเด็กออกทันที ก่อนที่มันจะโตมากกว่านี้จนเอาออกไม่ได้ ”
มารวีเดินหนีขึ้นไปบนห้องนอน ทั้งที่น้ำตานองหน้า ทิ้งตัวลงบนที่นอนแรงๆ อย่างไม่ใส่ใจลูกในท้องที่จะเกิดมาสักนิด ลูกที่เกิดมาจากความผิดพลาด ถ้าไม่เอามันออกตั้งแต่ทีแรกก็ดีแค่ไหนแล้ว ถ้าบีบให้เขาหย่าด้วยเรื่องท้องไม่ได้ ก็คงต้องบีบให้เขาหย่าด้วยเรื่องอื่น
อัครราชก้าวขาออกจากบ้านแทบไม่ไหว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกดทับจนหนักอึ้งไปหมด เขาไม่ใช่คนดี แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะเลวได้ขนาดนี้เลย ทำลายชีวิตคนอื่นไม่พอ ยังทำลายชีวิตครอบครัวที่ตัวเองวาดฝันลงไปด้วย
เขาเคยเป็นคนแบบนั้น เคยเจ้าชู้ไปเรื่อยเพราะไม่อยากจะลงหลักกับผู้หญิงคนไหน แต่กลับถูกใจอารยาจนตัดสินใจปุบปับว่าจะแต่งงาน แม่เองก็เห็นดีเห็นงาม เพราะท่านเป็นคนแนะนำให้เขาไปเจอเธอ คิดว่ามีอารยาแล้วจะหยุดทุกอย่างเพื่อเธอ แต่คนสันดานมันเคยเลว คำที่คนว่าสันดานมันแก้ยากเขาเองก็เริ่มเชื่อ มันคงเป็นสันดานเลวทรามที่มีอยู่ในตัวเขาเอง เรื่องมันถึงได้ยุ่งเหยิงอยู่แบบนี้
“ไม่ได้ผลเหรอครับ” ปณิธานถามเจ้านายที่ออกจากบ้านมาด้วยสภาพเหมือนคนใกล้ตาย เดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว เมื่อท่าทางของเจ้านายดูแย่กว่าที่คิดไว้ซะอีก
อัครราชนั่งคิดอะไรเงียบๆ ใบหน้าหล่อเหลาขมวดมุ่นอยู่ตลอด เขาจะบอกอารยาว่ายังไงละทีนี้ เขานึกว่าเรื่องทุกอย่างจะแก้ง่ายๆ ที่ไหนได้ ยิ่งแก้ยิ่งยาก ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เขาคิดไว้เลย
“แวะบ้านแม่ฉันที”
“ป่านนี้เหรอครับ?”
“อืม”
“แต่คุณไอซ์เธอคงรอเสี่ยอยู่”
“เดี๋ยวฉันโทรบอกเธอเอง”
รถคันหรูเปลี่ยนทิศทาง เลี้ยวซ้ายตรงไปที่บ้านของบุพการีที่เสี่ยขุนรักมากว่าหญิงใดในโลก บ้านหลังเล็กดูอบอุ่น บ้านที่เขาชอบหนีความวุ่นวาย มาพึ่งใบบุญของท่าน
