บทที่ 9 ตอนที่ 9
“ไอซ์นอนไม่ค่อยหลับค่ะ” อารยานั่งลงฝั่งตรงข้ามสามี มองป้าแดงที่หายไปทำหน้าที่ของตัวเองในครัว อยากจะบอกว่าวันนี้เธอไม่อยากจะรับอาหารเช้า แต่เหมือนจะไม่ทันแล้ว
“ฉันก็นอนไม่หลับ” เมื่ออยู่เพียงลำพัง อัครราชก็ใช้น้ำเสียงนุ่มขึ้นพูดกับเธอ สายตาคู่คมที่มีแว่นปิดบัง มองใบหน้าสวยหวานที่เอาแต่หลบสายตา เธอคงนอนไม่หลับจริงๆ ใต้ตาถึงได้หมองคล้ำขนาดนั้น
“ไอซ์ไปทำงานเลยนะคะ ฝากขอโทษป้าแดงด้วยค่ะ ที่ไม่ได้อยู่ทานอาหารเช้า” อารยาลุกขึ้นยืน หมุนตัวเตรียมออกเดิน แต่ต้องหยุดชะงัก เมื่อสามีลุกขึ้นรั้งข้อมือไว้เบาๆ
“..?”
“จะไปส่ง สายป่านนี้แล้ว ไม่มีรถหรอก”
อัครราชเก็บแว่นตาใส่กล่อง หลังจากปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ เดินนำออกไปทันที ปล่อยให้คนเป็นภรรยายืนงงอยู่เพียงลำพัง
“อ้าว ไม่ทานอาหารเหรอคะคุณไอซ์” ป้าแดงที่ยกถาดอาหารกับกาแฟที่อารยาชอบเข้ามาให้ห้อง ร้องถามคนที่เดินตามเจ้าของบ้านไปด้วยท่าทางเร่งรีบ ส่ายหน้านิดๆ เมื่อเจ้านายสาวหันกลับมาก้มหัวขอโทษขอโพยท่าน จากนั้นก็รีบวิ่งตามหลังสามีไป
อัครราชเปิดประตูค้างไว้ เพื่อให้ภรรยาขึ้นไปนั่ง ทั้งๆ ที่มันควรเป็นหน้าที่ของเลขา แต่เขากลับทำทุกอย่างเองด้วยความเต็มใจ ก้าวขาขึ้นไปนั่งข้างๆ ปิดประตูเสียงดัง จนคนที่เข้าไปก่อนสะดุ้งตกใจ
“ส่งแค่หน้าบริษัทก็พอนะคะคุณนิษ” อารยาบอกเลขาคนสนิทของสามีด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ ไม่กล้าบอกเขาเอง เพราะรู้ดีว่าเขาต้องไม่ยอมแน่
“เข้าไปส่งข้างในเลย จะเดินเข้าไปให้เมื่อยทำไม”
บริษัทที่เธอทำงานใหญ่โตพอสมควร ตัวอาคารกับหน้าบริษัทก็อยู่ห่างกันตั้งไกล เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้เธอลงหน้าบริษัท แล้วเดินเข้าไปเองด้วยระยะทางขนาดนั้น
อารยาได้แต่นั่งเงียบ มองทิวทัศย์ด้านนอกแทนทางข้างหน้า เธอไม่ค่อยได้นั่งรถของสามีไปทำงาน เพราะเคยบอกไปแล้วว่าเกรงใจเลขาของเขา ที่ต้องมาส่งเธอที่ทำงานอยู่คนละทางกับของสามี พอวันนี้ได้มานั่งหลังจากที่ถูกพูดคุยเรื่องหย่า มันให้ความรู้สึกแปลกๆ แตกต่างจากที่เคยนั่งมาพอสมควร
อัครราชขยับตัวไปใกล้เธอมากขึ้น ดึงเธอเข้าหาเบาๆ ก่อนจะกดจมูกลงบนลาดไหล่ขาวเนียน ชุดที่เธอเลือกใส่วันนี้ขัดใจเขานิดหน่อย แม้เธอจะถือเสื้อคลุมไปด้วยเหมือนจะใช้มัน แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่เปลี่ยนไป หวง เขาหวงร่างกายเธอเหลือเกิน ซ้ำยังรู้สึกผิดที่เห็นร่องรอยบนตัวเธอ ทั้งรอยที่เกิดจากชายอื่น และรอยที่ตัวเองทำ เธอคงรีบมาก จนไม่ทันได้สังเกตตัวเองอีก หรือไม่ก็ลืมไปว่าเคยเกิดเรื่องอะไรกับตัวเอง เหมือนคนไม่ใส่ใจ ว่าบนร่างกายจะมีรอยอะไรของใครบ้าง
“อื้อ! เสี่ยจะกัดทำไมคะ”
อารยาก้มหน้าลง เพราะรู้สึกอายเลขาที่อยู่ในรถด้วย อยู่ดีๆ สามีก็ทำเรื่องให้อับอายต่อหน้าคนอื่น เธอจะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนดีละเนี้ย
“ฉันไม่ชอบเห็นรอยคนอื่น”
อัครราชพูดอย่างหงุดหงิด กัดซ้ำลงในจุดเดิม ที่เขาเพิ่งเห็นว่ามันมีรอยแดง รอยแดงจากผู้ชายคนอื่นตั้งแต่เมื่อคืน เธอไม่คิดจะปิดมันไว้เลย ซ้ำยังใส่เสื้อผ้าเปิดเผยเนื้อหนังอีก
“รอยนี่ อ๊า!”
เสียงหวานสั่นเครือเพราะความเจ็บ อ้าปากจะบอกความจริงก็ถูกกัดซ้ำลงแรงๆ เสี่ยเปลี่ยนไป! ไม่เห็นอบอุ่นอ่อนโยนเหมือนเดิมเลย
“ร้องไห้ทำไม?”
“ก็เสี่ยกัด มันเจ็บ”
“ถ้าให้คนอื่นมายุ่งยามอีก ฉันก็จะกัดเธออีก”
“เสี่ยทำเหมือนหวง?”
“ก็หวงไง”
อัครราชมองใบหน้าแดงก่ำอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่เคยบอกเหรอว่าเขาหวง เคยนะ! ตอนแต่งงานใหม่ๆ เลย เขาเคยบอกแล้วว่าเธอเป็นของเขา อย่าให้ผู้ชายคนไหนเฉียดเข้าใกล้ เพราะเขาขี้หวง
“ถ้าเสี่ยไม่เคยพูดเรื่องหย่ากับไอซ์ ไอซ์คงจะดีใจกว่านี้”
น้ำตาเม็ดโตหยดแมะลงบนหลังมือที่ยกขึ้นทันทีตั้งแต่เห็นมันคลอหน่วย อารยากลายเป็นคนขี้แยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเอาแต่ร้องไห้ จนเขาเริ่มทำตัวไม่ถูกอีกแล้ว
“ก็ไม่หย่าแล้วไง”
น้ำเสียงดูลนลาน จนเลขาที่นั่งเงียบยังเหล่มองผ่านกระจกมองหลัง เหตุผลที่เมื่อวานเจ้านายเป็นแบบนั้นเพราะเรื่องนี้เองสินะ
“ถึงเราจะไม่หย่า แต่ความจริงที่ว่าเสี่ยทำผู้หญิงคนอื่นท้องก็ไม่เปลี่ยนไป เสี่ยจะคุยกับเธอเอง หรือจะให้ไอซ์คุยคะ ไอซ์มีสิทธิ์คุยกับเธอนะคะ ในฐานะเมียแต่ง” อารยาเชิ่ดหน้าขึ้นนิดๆ อย่างไม่ยอม กอดอกมองตรงจนสามีกลืนน้ำลายลงคอ
อารยามุมนี้ก็แอบน่ากลัวนิดๆ แฮะ!
เลขาหนุ่มยิ้มขำกับท่าทางของเจ้านาย เขาไม่เคยเห็นเสี่ยขุนงุ่นง่านขนาดนี้มาก่อน คงจะคุยกันด้วยดีถึงได้มีท่าทีเปลี่ยนไปทั้งคู่ เจ้านายเขาดูหลงเมียเด็กหนักกว่าเดิม ในขณะที่เมียเด็กของเขาก็ดุเอาเรื่อง จากที่นิ่งเฉยเรื่องผู้หญิงอื่นของเสี่ย กับพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดซะจนเสี่ยกลัว
