บทที่ 34 ไหนล่ะ… พ่อ

“ทำไมแม่เรียกพ่อ… ห่างเหินแบบนั้นล่ะ”

“แม่แค่… ยังไม่ชินนะลูก” น้ำเสียงนั้นเหมือนข้อแก้ตัวมากกว่าความจริง

เจ้าขุนนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาฉายความลังเล ก่อนเอ่ยเสียงเบา “แล้ว… ขุนเรียกเขาว่าพ่อได้ไหมแม่”

น่านฝันพยักหน้าน้อย ๆ “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ… ก็ขุนเป็นลูกเขา”

คำตอบนั้นควรทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มอุ่น...