บทที่ 35 เดี๋ยวขุนหยุดเรียนแล้วช่วยแม่หาเอง

“แค่บอกว่ามันไม่ใช่ลูกฉัน… มันก็ร้องไห้เฉยเลย” เจ้าสมุทรตอบพลางทำหน้าตาเหมือนสงสัย แต่สายตากลับไม่ละไปจากเด็กชายแม้เสี้ยววินาที

“คุณพูดแบบนี้กับเด็กได้ยังไง!” น่านฝันหันขวับไปตำหนิเขา เสียงแข็งไม่ต่างจากแส้ฟาด สายตาของเธอเต็มไปด้วยทั้งความโกรธและความตึงเครียด ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นชัยเดช ผู้เป็น...