บทที่ 42 จะอายทำไม

“เจ็บนะ!” น่านฝันรีบหันไปถลึงตาใส่ ใบหน้าแดงจัดด้วยทั้งความโกรธและความเขิน

เจ้าสมุทรยกยิ้มมุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์ของเขาฉายชัดเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและแรงปรารถนาที่ไม่ปิดบัง เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเธอ เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าเหมือนแทบกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ 

“มาให้กูลงโทษเลย...”

มือหนาของเจ้าสมุทรเลื่อนไปจับต้นขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ