บทที่ 47 อย่าโกหกแม่นะลูก

แกร๊ก

เสียงกุญแจไขประตูห้องเก็บของดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟจากโถงทางเดิน ทำให้เจ้าสมุทรสะดุ้งเฮือก ดวงตาคมกระพริบถี่ไล่ภาพความทรงจำครั้งเก่าออกจากหัว รปภ.ที่เข้ามาตรวจตามปกติชะงักไปทันทีเมื่อเห็นทั้งคู่ ก่อนจะรีบเอ่ยขอโทษแล้วถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

เจ้าสมุทรหันไปมองหญิงสาวที่ยังหลับพิงไหล่เขาอยู่ ความรู้สึก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ