บทที่ 57 เป็นรอย...

“บอกให้ออกไปจากบ้านฉันไง” น้ำเสียงนั้นกดต่ำและไม่เปิดทางให้ต่อรอง

เธอหัวเราะในลำคอแผ่วๆ แต่แฝงความเย้ยหยัน “เออ รู้แล้ว… แค่ออกไปก็พอแล้วใช่ไหม”

“อืม… รีบออกไปสิ เร็วๆ เลย” เขาสวนกลับทันที 

น่านฝันหมุนตัวจะเดินออกไป แต่เพียงก้าวได้ไม่ไกล เธอก็หยุดลงกลางโถง ยืนเงียบเพียงอึดใจ ก่อนริมฝีปากจะโค้งขึ้นเป...